Dan ben je eindelijk zwanger en dan…

//Dan ben je eindelijk zwanger en dan…

Dan ben je eindelijk zwanger en dan…

Zoals ik al zei in mijn vorige blog; eindelijk konden we dan die Rollercoaster uit! Geen hormonen, behandelingen, spanning, onzekerheid en verdriet meer…Genieten!! 

Toch kwam ik er al snel achter dat het me niet echt in mijn koude kleren was gaan zitten en ik er toch wel even van bij moest komen. Vooral van die laatste maanden. En ook was ik zo bezig met het zwanger worden, dat ik nog niet echt stil had gestaan bij het zwanger zijn. En dat overviel me dus, al snel werd ik kotsmisselijk. En dan weer die (goedbedoelde) opmerkingen van mijn omgeving; ‘je wilde het zelf!’ Grrrrr. Gelukkig verdween de misselijkheid na de 15e week naar de achtergrond. 

De eerste echo (7 weken) was fijn om te zien, maar meer een soort bevestiging dat het echt was!  Dat de test en mijn uitblijvende menstruatie de waarheid spraken. Verder kon er natuurlijk nog van alles gebeuren en daar was ik me bewust van.  

De 2e echo (9 weken) en nog steeds leven! Dit was mijn laatste keer ziekenhuis en vanaf nu mocht ik zoals elke ‘normale’ zwangere vrouw naar de verloskundige. Fijne meiden, waar ik me niet meteen op mijn gemak voelde. Ik moest gewoon even wennen denk ik nu. Ik was de intense, lieve en zorgzame manier van de dames in het ziekenhuis gewend en dit was toch even anders.  

De 3e echo (13 weken) was al een stuk spannender, maar ook die werd helemaal goedgekeurd. Wij hebben bewust niet voor een NIPT test gekozen want ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen dat ik, na eindelijk zwanger te zijn, alweer afscheid zou moeten nemen van mijn kindje. Beetje struisvogeltje natuurlijk, want het was gewoon mogelijk dat het niet goed zou zijn.  

Met 16 weken mochten we alweer. We wilden graag weten welk geslacht ons kindje heeft!! Een zoon! Zodra we dat wisten, werd het nog echter en ga je je nog meer een beeld vormen. Dit was dan ook de eerste echo waar ik wel echt even emotioneel van werd…. En mij besefte dat het gewoon een wonder is. 

De 20 wekenecho was gelukkig ook helemaal goed! Er zat een gezond kindje met alles erop en eraan in mijn buik, zonder afwijkingen! Super fijn om die bevestiging te hebben.

Inmiddels zitten we nu in de 33e week en heb ik vorige week de laatste echo gehad, een groeiecho. Onze kleine bollie groeit! Hij ligt ruim 2 weken voor op schema. Dit ligt gelukkig niet aan mij (want ik lieg als ik zeg dat ik niet veel snoep). Hij heeft ‘gewoon’ een stevige bouw.

En verder: 

  • Kan ik een boek schrijven over alle kwaaltjes die ik mee heb gepakt
  • Ben ik 13 (!!) kilo aangekomen en daar gaan er zeker nog wel een aantal bij komen
  • Zijn de babykamer en uitzet klaar
  • Staat er een bed in de kamer voor mij omdat ik het liefst lig en anders … mijn liefde niet meer op de bank kan zitten 
  • Heb ik best veel pijn en doe er alles aan om dat minder te laten worden
  • Voel ik me soms schuldig naar mijn kindje dat ik niet genoeg geniet
  • Ben ik enorm aan het aftellen en noem de uitgerekende dag “Bevrijdingsdag”
  • Hoop ik stiekem dat hij zich een weekje eerder aandient
  • Probeer ik vooral te genieten van het getrappel in mijn buik!!

Bekijk ook mijn andere artikelen:

De rollercoaster van Jolijn

Onze moeizame weg naar een zwangerschap

Jolijn

Hallo, ik ben Jolijn. 34 jaar en 33 weken zwanger van ons eerste kindje.

Het zwanger worden ging niet over rozen, evenals het zwanger zijn.

Evengoed geniet ik enorm van het feit dat het is gelukt, het leven in mijn buik en het moment dat ons kleintje ons een gezinnetje maakt.

2018-04-05T13:37:05+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen