Zwanger en preuts?

/, Kraamtijd/Zwanger en preuts?

Zwanger en preuts?

Gooi je preutsheid maar overboord. Daar heb je de komende maanden dus echt helemaal niets aan. En geloof mij, je leert het tijdelijk ook wel even af. Of je nou wilt of niet! Of ik preuts ben? Voor mijn zwangerschap zou ik zeker nee hebben geantwoord. Ik was altijd wel gesteld op enige privacy maar om mijzelf als preuts te beschrijven, ging een beetje ver. Maar ik ben toch wel gaan twijfelen.

Ik had al weleens een uitstrijkje laten maken, dat vond ik geen feest. Maar ach, dat duurt ook maar heel even. Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik natuurlijk een paar keer een inwendige echo. Hoewel ik mij wel altijd zorgen maakte of het wel goed fris was daar beneden, nog snel even plassen en wassen voordat ik naar de afspraak ging, kon mij dat verder niet zo veel schelen. “Ga maar liggen, benen wijd, met je billen goed naar beneden schuiven en hopla daar komt een koud glibberig ding met een klodder koude gel” Niet zo erg. Allemaal voor het goede doel en het werd gecombineerd met iets leuks. Het vooruitzicht dat je het hartje van je kindje zou zien kloppen of je kindje kon zien bewegen. Dat je daarna zo’n klodder gel gênant staat af te vegen neem je maar voor lief.

En dan nadert het einde van je zwangerschap.

Naïef als ik was, had ik daar eigenlijk nooit echt bij stil gestaan hoe dat in zijn werk zou gaan. Ik was tegen de 41 weken wel klaar met mijn zwanger zijn en vroeg aan de verloskundige of ze mij kon strippen. Ook daar had ik mij nog niet echt over ingelezen, maar ik wist dat het iets was dat de bevalling op kon wekken. Mijn verloskundige vond het een goed idee. Ga maar liggen op de bank en daar gingen de eerste vingers naar binnen. Een licht onaangenaam gevoel, maar ook dat was zo weer voorbij.

De bevalling

Een paar dagen later begonnen de weeën. Een andere verloskundige had dienst en kwam mijn ontsluiting even checken. Ik weet niet wat ik had verwacht, maar ook daar gingen weer een paar vingers naar binnen. Logisch wel, maar nooit over nagedacht. Yes, ik mocht naar het ziekenhuis. Daar aangekomen, komt er zo nu en dan iemand weer even checken hoeveel ontsluiting je hebt. Te pas en te onpas lopen er mensen je kamer binnen, vragen om je benen wijd te doen en voelen inwendig met hun vingers hoe het ervoor staat. Als je geluk hebt staat er nog een co-assistent op te kijken en komt de gynaecoloog ook nog even binnen wandelen. Gezellig een hele kamer vol. Na twee keer ben je daar overigens wel aan gewend.

Persen maar

Wanneer het echte werk begint, stroomt de kamer echt vol. Iedereen staat mooi op jouw bijna ontplofte egel te kijken of er al iets van een hoofdje zichtbaar is. Gelukkig heb je ongelofelijke weeën en heb je dus niet zo veel tijd om daarover na te denken. Wanneer ik mocht gaan persen, dacht ik alleen maar “Niet poepen” en “Oh nee, als ik maar geen totaalruptuur krijg” Dat had mijn verloskundige mooi in de gaten. Ze gaf aan dat ik vooral wel met alle mogelijke kracht moest persen en dat zij de rest wel in de gaten hield. Vooruit, al mijn gêne opzij gezet en met volle kracht gaan persen. De verloskundige hield haar woord, ik ben niet uitgescheurd dankzij een knip en weet nog steeds niet of ik gepoept heb. Ik heb het haar en mijn vriend ook niet durven vragen. Ik wil er niet over nadenken dat hij mij dat daar heeft zien doen op die tafel. Struisvogel politiek, kop in het zand, het is vast niet gebeurd.

En dan denk je dus dat je ervan af bent.

Niet dus. Toen begon het voor mijn gevoel pas echt. Mijn “onderkantje” was ontploft voor mijn gevoel. Ik heb er de eerste week niet naar durven kijken. Ik wist 1 ding wel, het is dik, gezwollen en zit vol met hechtingen en er hangt ook een soort druiventros (aambeien) die de meeste vrouwen cadeau krijgen bij een bevalling maar dat niemand je vertelt (weet ik nu).. Geen fraai gezicht en mijn schaamte was weer terug. Anderen durfden daar helaas wel dagelijks naar te kijken. Tot vervelends toe (en natuurlijk weet ik dat ze dit voor mijn eigen bestwil deden) werd gevraagd om mijn benen even wijd te doen en de hechtingen en mijn druiventros te controleren. “Natuurlijk, kom maar even naar mijn kijkdoos kijken.”

Ik had dus nooit verwacht dat ik de periode na de bevalling zo zou ervaren. Mijn lichaam was gemeengoed en totaal in dienst van de baby. Een verloskundige, kraamhulp en lactatiekundige kijken naar je kijkdoos en pakken dagelijks je borsten eens stevig vast om de borstvoeding goed op gang te krijgen. Allemaal voor het goede doel, maar toch voelde het wel een beetje…. “ik noem het niet raar, maar bijzonder!”

En dat is nog niet alles

En dan heb ik het nog niet over die mega kraamverbanden in je broek, die je met geen mogelijkheid kan verbergen. Of die lekkende borsten, waardoor je ieder uur een wet t shirt contest zou winnen met die enorme borsten (en tepels..).  Of dat je bij je eerste kraamvisite toch wel een beetje moeilijk kan gaan zitten door die zwelling, je duiventros en je hechtingen. Begrijpelijk natuurlijk, maar toch.. Gelukkig is het het allemaal meer dan waard en weer heel snel voorbij.

Maar mijn schaamte dus niet, want mijn naam durf ik er nog niet onder te zetten…

2019-03-19T14:26:20+01:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen