Ziekenhuis in en ziekenhuis uit. De laatste zware loodjes!!

//Ziekenhuis in en ziekenhuis uit. De laatste zware loodjes!!

Ziekenhuis in en ziekenhuis uit. De laatste zware loodjes!!

In mijn vorige blog gaf ik al aan dat mijn breekpunt bereikt was, alle emoties kwamen er uit. En ik gaf aan dat ik op was…

Helaas is er aan al die gevoelens niet veel veranderd. Het enige fijne is dat ik (terwijl ik dit typ) bijna de 36 weken aantik! Een termijn waar ik vanaf het begin al voor zou tekenen, aangezien ik behoorlijke angsten had voor een vroeggeboorte.

Te hoge bloeddruk

Met 33 weken en 4 dagen mag ik voor controles weer naar het ziekenhuis, mijn moeder gaat met me mee zodat ik niet alleen hoef. De assistente op de afdeling meet mijn bloeddruk en al gauw blijkt dat deze veel te hoog is.

Kort erna wordt mijn naam opgeroepen door de medische verloskundige, ik ben aan de beurt! Haar eerste woorden zorgen er meteen voor dat ik in tranen uitbarst, en precies daarom wilde ik mijn moeder er bij hebben. De zorgen om mijn bloeddruk worden uitgesproken en alles wordt in werking gezet om extra te laten checken.

Zo mocht ik urine inleveren, bloed prikken en aan de CTG. Tijdens de CTG laten de kindjes zien dat ze het nog steeds prima naar hun zin hebben, helaas blijft mijn bloeddruk tijdens de CTG te hoog. Wanneer de uitslagen van het bloed en urine binnen zijn, worden we door een arts opgeroepen. Uit het gesprek blijkt dat ik op randje zwangerschapsvergiftiging zit en dat mijn waardes echt maar net goed zijn. Wel is mijn bloeddruk zorgelijk en wordt er gesproken over een nachtopname om met medicatie een keer goed te slapen. Voor die dag mag ik naar huis, maar woensdag moet ik weer terugkomen voor een CTG en de hele reutemeteut! En ondertussen wordt mij verplicht bedrust geadviseerd….

Opnieuw naar het ziekenhuis

Woensdagochtend meld ik mij weer op de afdeling. Alles wordt aangesloten en de kindjes laten weer een mooie CTG zien! Helaas laat ik weer geen beste bloeddruk zien, dus dat wordt weer bloedprikken en urine inleveren… Weer een lang ochtendje ziekenhuis dus.

Uit de uitslag blijkt dat bepaalde waardes juist net iets gezakt zijn, dus dat is goed nieuws. De arts raad me aan om de volgende avond te komen slapen met de hoop dat een goede nachtrust mijn bloeddruk misschien wel “reset”

Een nachtje slapen doet goed!

De volgende avond mag ik mij melden. Eerst weer een CTG en daarna krijg ik een prik in een spier net boven mijn bil…. Nou, ik heb die nacht als een roosje geslapen en voelde me die ochtend al echt een stukje beter! Die ochtend weer eerst een CTG en bloeddrukcontroles. Eindelijk mijn bloeddruk lijkt wat te dalen, goed nieuws! Ik mag dus weer naar huis, daar heb ik die middag nog heel lang geslapen en ook die nacht sliep ik weer heerlijk…. die zondagochtend erna voel ik me helaas slecht, heel erg slecht!

En weer naar het ziekenhuis

Na het ontbijt besluit ik terug naar bed te gaan, ik slaap nog een aantal uur maar helaas voel ik me daardoor niet beter. Na lang twijfelen besluit ik toch maar weer de afdeling te bellen. Dus daar gingen we weer eind van de middag, met man en kind naar het ziekenhuis.

Ik krijg weer dezelfde controles: urine, bloed en CTG. Wederom doen de kinders het fantastisch… maar het is wel duidelijk dat mijn lichaam totaal in de war is.

MIjn bloeddruk is weer niet in orde en ook uit mijn urine en bloed komen niet de beste uitslagen! De arts besluit om te overleggen met de gynaecoloog en al snel krijgen we het nieuws dat ik 24 ter observatie moet blijven en mijn urine moet opsparen.

Hulptroepen worden ingeschakeld. Zij brengen spullen mee en nemen Romee mee naar huis want inmiddels is het voor haar al lang bedtijd (maar wat heeft zij zich ongelooflijk goed gedragen tijdens die middag in het ziekenhuis). Tranen vloeien weer rijkelijk als ik die avond afscheid moet nemen van Romee. En ook als manlief vertrekt kan ik ze niet bedwingen.

Romee negeert ons

De maandag duurt lang, s’ochtends weer een CTG en voor de rest is het liggen en plassen… Bezoekuur is immers pas van half 2 tot half 3 en daarna van half 7 tot 8 uur. Niet de meest ideale tijden voor een meisje van ruim 2 jaar. Maar goed, als ik haar maar even kan zien! Helaas loopt dit allemaal niet zo lekker en lijkt Romee niks van mij te moeten hebben. Ook s’avonds is ze niet enthousiast als ze mij en mijn man weer ziet. Dat is confronterend en doet pijn, heel erg veel pijn! Ik moet die avond tot half 8 opsparen, dus ik druk gauw op de bel wanneer ik mijn laatste plasje heb gedaan. In de hoop dat we heel snel een goede uitslag krijgen.

Romee gaat ondertussen met oma weer mee naar huis, zodra het tijd is voor afscheid wordt ze panisch en mogen mijn man en ik niet in de buurt komen…. Dat zorgt voor heel erg veel tranen bij haar, maar ook bij ons. We besluiten om mee te lopen naar beneden en haar daar uit te zwaaien. Dit lijkt wat beter te gaan en gelukkig krijgen we beiden nog een knuffel en een kusje! Ondertussen loopt ze vrolijk nietsvermoedend met oma mee naar buiten.

In het ziekenhuis blijven

Helaas krijgen we kort daarna de uitslag. Er zitten teveel eiwitten in mijn urine en ik mag dus niet mee naar huis.. Ze willen pas op woensdag weer verder kijken naar mogelijkheden.

Ik kan die avond alleen maar huilen. Ik wil mee naar huis, ik wil mijn dochter in mijn buurt hebben. Ik wil naast mijn man in bed liggen ipv eenzaam en alleen in een ziekenhuisbed… Het afscheid valt me erg zwaar die avond, mede doordat ik ook het verdriet bij mijn man zie. Terwijl ik dit allemaal typ rollen de tranen ook weer over mijn wangen.

De volgende ochtend blijkt mijn bloeddruk weer wat verbeterd. En aan het einde van de ochtend komt mijn moeder met Romee langs en als verrassing waren daar ook 2 lieve vriendinnen…. Godzijdank kon ik mijn tranen bedwingen en genieten van hun gezelschap! En ook Romee had er zin in en was erg vrolijk, dat deed me erg goed. En voor het eerst kon ik tijdens het afscheid mijn tranen bedwingen.

Thuismonitoring

Kort daarna krijg ik het verrassende nieuws dat ik die avond naar huis mag. Dat ik in aanmerking kom voor thuismonitoring! Dolblij app ik mijn man, als een kind zo blij!

Inmiddels ben ik dus gelukkig al een week thuis. Ik krijg elke dag controle aan huis vanuit het ziekenhuis. Wat een geweldige uitvinding, zo kunnen we onze laatste weken toch met zijn drietjes doorbrengen! Op zondag mag ik weer beginnen met 24 uur urine opsparen en op maandag mag ik dit inleveren in het ziekenhuis tijdens een uitgebreide controle.

Tijdens de groei echo blijkt dat de kindjes het echt heel erg goed doen. Ze zitten op een geschat gewicht van 2.700 gram, bijzonder goed voor een tweeling! Helaas blijkt dat er in mijn bloed een bepaalde waarde aardig is verhoogd ten opzichte van vorige week. Dit houdt in dat de zwangerschapsvergiftiging zich heel snel kan ontwikkelen. We blijven ondertussen onder strenge controle in de thuismonitoring en waggelen zo verder richting de eindstreep….

En nu…

Eerst “vieren” we nog maar even mijn 30e verjaardag, als ze dan maar even netjes blijven zitten! Daarna mag het van mij gebeuren, behalve op de verjaardagen van de opa’s en oma…..

Lees ook mijn andere artikelen:

Laura

Hi, ik ben Laura, 29 jaar en samen met mijn man hebben we een dochter van bijna 2 jaar.

Inmiddels wordt onze dochter, grote zus van niet 1 maar 2 kindjes! Die shock was even heel groot, maar nu alleen maar leuk.

Benieuwd hoe wij alles ervaren na dit overweldigende nieuws?

2019-06-12T20:54:30+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen