Wat nu als je vooraf denkt geen echte meisjes mamma te zijn?

/, Zwanger/Wat nu als je vooraf denkt geen echte meisjes mamma te zijn?

Wat nu als je vooraf denkt geen echte meisjes mamma te zijn?

Ik ben zelf vroeger altijd een beetje een jongen geweest. Klom liever in bomen en stampte door de bagger, droeg spijkerbroeken met kniestukken en ging liever op een balsport dan op ballet. Ik vond dat jongens veel makkelijker met ruzie, sores en jaloezie omgingen dan meiden. Sterker nog, die jongens hadden geen ruzie, sores en jaloezie. Terwijl ik en mijn vriendinnen maandenlange discussies hadden over niks, trapten de jongens elkaar gewoon een keer van de fiets en was het opgelost.

Een lichte voorkeur voor een jongen.

Niet zo raar dus dat ik bij mijn eerste zwangerschap een lichte voorkeur voor een jongen had. Gelukkig heeft de natuur er voor gezorgd dat er gemiddeld net iets meer jongens dan meisjes geboren worden. Waarschijnlijk omdat in de loop van de evolutie is gebleken dat de sterftekans van jonge mannen groter is dan die van vrouwen. Dat heeft volgens mij niks te maken met de jacht op gevaarlijke dieren, maar de mannelijke gewoonte elkaar de hersens in te slaan en een sterkere voorkeur voor het nemen van onverantwoorde risico’s.

Toen mijn eerste twee kinderen jongens bleken, was ik dolgelukkig.

Daar wist ik wel raad mee. Moeiteloos accepteerde ik dat twee jongens in huis vooral veel herrie maken en net zolang springen, duiken, klimmen, vallen, en elkaar tackelen totdat er bloed vloeit. De modderpoten, grasvoeten en kleverige handen op muren, gescheurde kleding en vlekken die er dus nooit meer uitgaan nam ik voor lief. Want ik herkende hun wilde gedrag en kon daar heel goed mee omgaan.

Toen ik te horen kreeg dat er een dochter zou komen, was ik heel erg geschrokken.

Natuurlijk was ik blij dat alles goed was, maar ik moest echt slikken toen ik geen piemeltje op de echo zag verschijnen. Paniekerig vroeg ik mij af of ik wel een meisje mamma zou kunnen zijn. De hele zwangerschap moest ik echt aan het idee wennen dat er geen jongen zou komen. En schijnbaar mag je alleen maatschappelijk correcte gevoelens hebben, en zeggen dat je geen voorkeur hebt maar hoopt dat het gezond is. Dus ik schaamde mij ook nog eens diep voor mijn gevoelens, en aangezien iedereen er van uitging dat ik na twee jongens graag een meisje wilde, kon ik er ook met niemand over praten.

Na de geboorte nam mijn dochter geleidelijk haar plek in het huis in.

Mijn zoons hun enclave van hijskranen en brandweerauto’s werd steeds verder in een hoek gedrukt door een groeiend hoeveelheid roze hartjes, pluche en bloemetjes. Ik worstelde mij door onmogelijke jurkjes, vlechtjes, staartjes en klitten. Leerde nagels lakken en ingewikkelde vlechtwerken bouwen. Accepteerde de constante stroom van woorden en het feit dat papa in haar ogen een superheld was. En we hadden dus eindeloze discussies over euh….niks maar ook een gezamenlijke passie voor koekjes en taarten bakken. En gelukkig bleek de rest van de opvoeding nauwelijks te verschillen met mijn zonen. Ook bij dochters moet er een eindeloze hoeveelheid geprakte banaan en liefde in. En verder slopen beide soorten in gelijke mate je huis, eten net zo lief stenen en lijmen hun vingers aan elkaar vast.

Inmiddels ben ik een trotse moeder van vier dochters.

Ik zou ze voor geen duizend jongetjes willen ruilen. Waar mijn voorkeur precies vandaan kwam weet ik eigenlijk niet. Misschien omdat ik mij gewoon altijd meer op mijn gemak met jongens heb gevoeld. En misschien was het wel gewoon een ordinaire voorkeur, dat lijkt me heel goed mogelijk. Gelukkig ging het gevoel van teleurstelling vanzelf weg en ben ik toch de meisjes mamma die ik hoopte te worden.

Een kind is zoveel meer dan het geslacht, het gaat uiteindelijk toch om het karakter.

Er zijn zoveel verschillende jongens net als er zoveel verschillende meisjes zijn. Ieder mens is een uniek wezen met heel eigen karaktertrekken, ongeacht of het een jongen of een meisje is. Ik denk dat heel veel vrouwen (en mannen) een voorkeur hebben. Soms krijg je die voorkeur, soms niet. En die teleurstelling die je dan kan voelen is niet iets om je voor te schamen. Je gevoel is je gevoel, daar kan niemand iets aan af doen.

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2019-01-06T20:10:42+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen