Wanneer je in het ziekenhuis een nummertje wordt.

//Wanneer je in het ziekenhuis een nummertje wordt.

Wanneer je in het ziekenhuis een nummertje wordt.

Na een blik te hebben geworpen op de agenda voor deze week zie ik hem al staan, controle dinsdag om 13 uur. En ik krijg een raar onderbuik gevoel. Hoe zal het deze keer weer gaan? Normaal vond ik de controles niet zo erg, ik heb een medische indicatie en krijg dus bij elke controle een echo. Dus even een kijkje naar hoe het er binnen aan toe gaat met onze kleine vent, misschien ligt ie er leuk voor en wil hij nog even lachen naar het vogeltje. Dan hebben wij weer een leuk kiekje voor in het archief.
Even naar het hartje luisteren, een gezellig praatje, grapje en grolletje en dan weer tevreden naar huis.

Althans, dat is hoe we dachten dat het zou gaan..

Zo ging het eerder in de eerste zwangerschap ook altijd zo. Helaas is onze ervaring nu wel anders, hoe het zo kan veranderen in krap een jaar tijd is ons een groot raadsel. Laten we voorop stellen dat met de baby alles super gaat! Hij groeit goed, netjes zoals het zou moeten, laat zich goed voelen en mijn buik groeit ook lekker door. Dus wat dat betreft geen klachten en totaal geen zorgen.

Waar ik in de vorige zwangerschap met 30 weken ben overgedragen aan de gynaecoloog ben ik in deze zwangerschap eigenlijk vrij direct (met 14 weken ongeveer) al over gegaan. Dit scheelt gewoon een hoop gedoe en werk voor onze verloskundige. Zo ben ik gelijk op de plek waar ik moet zijn en scheelt dit een hoop over en weer bespreken tussen haar en het ziekenhuis. Deze keer heb ik een andere  gynaecoloog als ‘case manager’ zoals ze zichzelf in onze eerste ontmoeting voorstelde. Zij is mijn aanspreekpunt voor als er wat is of als ik vragen heb, maar ik heb niet standaard elke controle van haar. Enkel de eerste paar keren.

Niets bleek minder waar.

De  eerste ontmoeting verliep wat ehm.. apart. Er werd een soort boodschappenlijstje afgewerkt in wat er geregeld moest worden en wat al gedaan was. Check, check, dubbel check. Daarna even kijken naar het kindje, dit ging niet zo heel fijn. Snel en afraffelend zonder een woord of zelf maar een glimp van de baby te zien, het mee-kijk-scherm stond niet aan, en het andere scherm stond van ons af gedraaid. Laat staan een kiekje, want ja, dat is toch altijd wel het leukste! Binnen no-time stonden we weer buiten.
Elkaar aankijkend, wat gebeurt hier! Waar we normaal ons woordje wel klaar hebben waren we nu echt even flabbergasted. Waar is de persoonlijke aandacht gebleven, het warme bad waarin we ons de vorige keer begaven, we hebben bij onze eerste zoon hier zo’n enorm fijne ervaring gehad. Nu werd er niks gevraagd of gezegd hoe het met ons ging, onze vragen werden bot beantwoord en voor een lach of even grappige opmerking om onze zenuwen wat te uiten was geen plaats. Tot de volgende keer, tot ziens!

Was dit omdat het de 2e keer hier was?

Is het dan allemaal minder bijzonder en belangrijk? Horen we alles al te weten? Was het omdat we toch wel een beetje een ‘we vinden alles wel prima-mentaliteit’ hebben? Waarom doen ze zo?

Tweede kans

De volgende keer liep anderhalf uur uit, geeft niks, spoedjes gaan voor. Met de ervaring van de vorige keer in ons achterhoofd liepen we achter de gynaecoloog aan. Hopend op een betere ervaring. Maar ook deze keer werden we ‘afgewerkt’, volgens een lijstje. Hop, gauw op het bed, baby kijken, wederom niks gezien en wederom weer uitgezwaaid.
We hadden wat dingen willen bespreken, onder andere over mijn dramatisch slechte bloeduitslagen en vervelende lichamelijke klachten daarvan, de bevalling, hoe en wat en of het weer toegestaan was in bad te bevallen zodat wij dit allemaal konden gaan regelen. Maar dit werd afgebroken onder het mom, we lopen uit, geen tijd, volgende keer. Precies 6 minuten later liepen we de poli weer af. Dat ik ook nog de mededeling meekreeg dat ik toch wel een moeilijke patiënt was omdat ik zelf ook in de zorg werkte en dus veel wist en waarom ik nog meer wilde weten, werkte er ook niet echt aan mee. De volgende afspraak ‘wilde ze ons niet’ werd de assistente medegedeeld, ze moest ons maar bij een ander inplannen.
Dit was toch wel de druppel, we waren er klaar mee. De klik was er duidelijk niet.

Maar wat nu?

We hebben een klachtenformulier ingevuld en zijn onlangs gebeld door de ombudsfunctionaris om af te spreken hoe we dit af gaan handelen. Excuses als hoge werkdruk, drukte met naderende babyboom, ziekte onder personeel werden aangedragen als argumenten hoe het zou kunnen komen dat onze afspraken zo waren verlopen.

Nu ben ik zeer goed van begrip, ook erg flexibel en meegaand. Maar dit ging er toch niet in, dit alles is geen reden om iemand als nummer te behandelen. Of de controles af te raffelen, in de haast om weer 5 minuten in te kunnen lopen zouden ze wel eens iets heel belangrijks over het hoofd kunnen zien. Ik ben ook patiënt en heb recht op mijn volledige consult. Daar was de ombudsfunctionaris het inderdaad wel mee eens. We hebben afspraken gemaakt om in gesprek te gaan met desbetreffende gynaecoloog. Zij zou contact met ons opnemen om een afspraak te maken, maar helaas tot op heden nog niks vernomen.

Hoe we nu verder gaan, heb ik geen idee van. Over een kleine 13 weken moet ik daar wel mijn kindje ter wereld brengen, het vertrouwen is zo wel wat minder geworden en geeft ergens toch wel wat spanningen. Zijn ze dan ook zo bot en afraffelend, niet luisterend naar onze wensen?
Of gaan we naar een ander ziekenhuis? Welke een stuk verder weg is, toch ook vreemd en het kan misschien daar ook wel tegenvallen.

Wij weten het even niet meer.

Dus deze week gaan we dan maar weer, op controle, nu bij een andere gynaecoloog. Hopend dat we nu wel de tijd krijgen om ons ventje te spotten en onze vragen te bespreken. We gaan het zien en hopelijk komen we met een goed gevoel buiten!

Lees ook mijn andere artikel:

Conchita

Ik ben Conchita en ik ben 33 jaar oud en wonende in Friesland.

Samen met mijn man heb ik een zoontje, Jelte, van bijna anderhalf. Tevens ben ik zwanger van ons 2e kindje, wederom een jongen. Ik ben uitgerekend voor eind augustus. Daarnaast bestaat ons gezin uit een heerlijk drukke, maar super lieve Jack Russell, Otje.
Zowel mijn man en ik zijn werkzaam in de zorg. Naast mijn werk en gezin heb (of had) ik een hele hoop hobby’s zoals paardrijden en dansen maar die staan voorlopig even op een laag pitje. Ook vind ik het leuk om te schrijven over de leuke en minder leuke dingen die ik als moeder meemaak of waar ik tegenaan loop.

Wil je naast mijn blogs nog een extra kijkje in mijn leven nemen? Dan kun je mij volgen via Instagram.com/pimpampoentje.

2019-06-04T19:44:11+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen