Velamenteuze insertie: Velamenwat?

//Velamenteuze insertie: Velamenwat?

Velamenteuze insertie: Velamenwat?

Mijn eerste drie bevallingen was ik een overtuigt thuisbevaller. Onder geen beding ging ik naar het ziekenhuis. Ik wilde thuis in het zachte licht van kaarsen bevallen, in mijn eigen omgeving zonder enge snoeren, bliepende machines en infusen. Iedereen die zonder complicatie koos voor een ziekenhuisbevalling was gek. Nooit gedacht dat mijn vierde bevalling die mening flink deed wankelen.

Ongecompliceerde zwangerschappen.

Begin augustus 2008 was ik voor de vierde keer zwanger. Mijn eerste drie zwangerschappen waren allemaal zonder complicaties verlopen. In de begin periode verloor ik af en toe wat bloed, maar ik had geen pijn of kramp. In de laatste maand namen de bloedingen weer toe maar aangezien het steeds weer stopte maakte ik mij geen zorgen en ik voelde mij verder goed.

Al puffend naar de verjaardag van oma

Tijdens de twintig weken echo wisten we dat we een gezonde jongen zouden krijgen. In de ochtend voor de uitgerekende datum begonnen om twaalf uur langzaam de weeën. Ik ben nog naar de verjaardag van mijn oma gegaan en pufte af en toe een wee weg. Toen de groentesoep op tafel kwam werd het lastiger. We besloten naar huis te gaan, in de auto werden de weeën pittig dus eenmaal thuis legden we de kinderen op bed en belden de verloskundige.

‘Het gaat nog wel hoor…. Je hoeft geen haast te maken’, zei mijn man. Gelukkig was mijn verloskundige wijzer en riep mij aan de telefoon. ‘Ik weet genoeg’ zei ze, ‘ik kom eraan’. De vliezen waren toen nog niet gebroken. Bij al mijn zeven kinderen heeft de verloskundige of dienstdoende gynaecoloog ze zelf moeten breken.

Twee keer persen

De bel ging en Maarten liet haar binnen. Beneden op de bank voelde ze hoe ver ik was. ‘Als jij nog in bed wil bevallen dan moeten we nu naar boven’, zei ze. Eenmaal boven instrueerde ze mijn man de kruiken warm te maken en de spullen binnen handbereik te zetten. Na een flinke wee, brak ze de vliezen en zette de pers weeën in. In twee keer persen had ik mijn zoon in mijn armen.

Ik voelde het bloed stromen

Terwijl ik kennis maakte met Guus werd de placenta geboren. Ik voelde het bloed letterlijk stromen. De verloskundige bleef rustig en handelt adequaat, ze legt de baby aan de borst waardoor het hormoon oxytocine vrij komt en de baarmoeder gaat samentrekken. Ze leegt mijn blaas door middel van een katheter en ik krijg een prik in mijn been. Ondertussen duwt ze stevig op mijn buik in een poging de baarmoeder handmatig te laten samentrekken. Uiteindelijk blijkt de blaas de boosdoener te zijn. Een volle blaas kan namelijk het samentrekken van de baarmoeder verminderen en dat zorgde voor het bloedverlies.

Na controle van de placenta blijkt hoeveel geluk we hebben gehad

Het bloeden stopt en we halen opgelucht adem. Tijd om de placenta te controleren. Ik zie mijn verloskundige wit wegtrekken. Ze tilt de placenta op en legt uit wat we zien. Een van de foetale vaten liep over de vruchtzak. Als ze de vliezen een paar centimeter verder had gebroken zou er een levensbedreigende ruptuur van de vaten zijn ontstaan. De bloeding die dan zou ontstaan wordt vaak te laat herkend als het bloed van het kind waardoor het kind letterlijk leegbloed tijdens de bevalling.

Velamenwat??

De afwijking die ik had aan mijn placenta heet velamenteuze insertie. Normaal gesproken is de navelstreng in het midden van de placenta aangehecht. Bij een velamenteuze insertie gaat de navelstreng aan de zijkant de placenta in en lopen de bloedvaten in de navelstreng, soms gedeeltelijk onbeschermd, door de vliezen heen. Het komt gelukkig maar weinig voor, bij zo’n 1 tot 2% van alle zwangerschappen. Inmiddels controleren de meeste verloskundigen tijdens de 20 weken echo extra op deze afwijking, waardoor een hoop leed kan worden voorkomen. Wij hebben gewoon pech gehad. Was het bloeden niet gestopt of was het bloedvat wel geraakt, dan was ik in het ziekenhuis toch beter af geweest.

Een ziekenhuisbevalling, tegenwoordig snap ik het wel

En ondanks alles, kies ik nog steeds het liefst voor een thuisbevalling. Maar ik respecteer inmiddels wel de keuze van andere moeders voor een ziekenhuisbevalling. En wat maakt het uit, een paar uurtjes in een steriele omgeving, als je denkt dat je daar het fijnst kan bevallen? Je kunt immers je hele leven nog bij kaarslicht in je eigen bed liggen. Ieder zijn keus.

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2018-09-30T20:11:47+00:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen