Chaos en broekrokken typisch een groot gezin. Of toch niet?

//Chaos en broekrokken typisch een groot gezin. Of toch niet?

Chaos en broekrokken typisch een groot gezin. Of toch niet?

Vorige week stond er een artikel in de Volkskrant over zeven grote gezinnen. De vooroordelen spatten van de foto’s af. Zwaar gelovige vrouwen in broekrokken, mannen met kale hoofden en kinderen in zelf genaaide jurken, van dezelfde stof, netjes in gareel. Dankjewel Volkskrant. Waar is die grote chaos, die bij iedereen opkomt, als ik zeg dat ik zeven kinderen heb? Rondrennende gillende kinderen en uitpuilende wasmanden, avondmaaltijden voor de tv en kinderen die naar bed gaan wanneer ze willen?

In een bepaald gedeelte van Nederland zullen de gezinnen inderdaad zo groot zijn vanwege geloofsovertuiging. En aangezien niet iedereen de gave heeft een groot gezin te leiden, zullen er ook gezinnen tussen zitten waar het elke dag een chaos is. Maar ik weet zeker dat er ook grote gezinnen in Nederland zijn, die net zo zijn als ieder ander gezin. Gewoon iets er net tussenin. Gewoon normaal.

Duidelijke regels en schema’s

Een groot gezin is als een klein bedrijf, en zo behandel ik het ook. Mijn personeelsbestand bestaat uit 7 man, die de komende 18 jaar aan mij verbonden zijn. Een drukke thuissituatie vraagt, naast veel flexibiliteit en incasseringsvermogen van alle gezinsleden, ook om duidelijke regels en schema’s. Kleine dingen die het leven een stuk gemakkelijker maken.

05.45 uur: de wekker

Kwart voor zes sta ik op. Eerste was is klaar en de tweede gaat erin. Volgens een vast schema helpen mijn man en ik de kleintjes in de kleren en zorgen dat ze hun boterham eten. Vlak voordat iedereen naar school vertrekt, drinken mijn man en ik een bak koffie en bespreken we de dag. Een heilig moment. De kleintjes breng ik naar school, mijn man gaat naar zijn werk. Iedere dag hetzelfde ritueel. Overzichtelijk en vooral heel duidelijk.

Koken voor 9 man

Het bereiden van de maaltijden en het doen van boodschappen is een behoorlijke uitdaging. Maar de melk wordt nooit zuur en brood wordt nooit oud. Met zoveel kinderen is alles op voor je het weet. En vindt de één iets niet lekker dat je hebt gemaakt, dan eet de ander het wel op. Mijn pannen zijn zo groot dat er letterlijk een hond in past. Al roerend in die enorme pannen, voel ik mij altijd een ware kok. Koken voor een gezelschap van 9 man is best wel een ding. Menig gezin doet dat alleen als er een verjaardag is of wanneer ze eters krijgen. Ik doe het ieder dag.

In de ochtend zijn de aardappelen al geschild en de groenten gesneden en ik maak ovenschotels voor de dagen dat ik echt krap zit. In het weekend een pan verse soep, gemaakt van goedkope ingrediënten zoals tomaten, courgettes of spinazie. Het geheim is het fruiten van een uitje, daar knapt iedere soep van op.

Positieve groepsdruk

We hebben een groot schoolbord met alle haal- en brengtijden van sport en andere activiteiten, zodat iedereen weet waar hij of zij wordt verwacht. Eten doen we iedere dag klokslag 18.00 uur. Vanzelfsprekend beschikt elk gezinslid over een vaste plek aan tafel. Laatkomers vinden de hond in de pot, want op is op. Tijdens het eten is het moment dat we aandacht hebben voor de kinderen. Iedereen mag zijn woordje doen en we luisteren naar elkaar. De oudste kinderen helpen met het “voeren” van de kleintjes, zodat wij ook kunnen eten. En we blijven aan tafel totdat alle bordjes leeg zijn.

Er is werkelijk geen kind bij ons in huis dat zijn bord niet leeg eet, of de korstjes laat staan. ‘Als iedereen in de sloot springt, dan spring jij er toch ook niet in?’ Zo worden de meeste kinderen in Nederland opgevoed. De boodschap om zich niet te veel te aan te trekken van wat de groep doet. Wij doen het tegenovergestelde. Dat heet positieve groepsdruk. Kinderen in een groot gezin voeden elkaar, onopgemerkt, voor een groot deel op. De kleintjes leren van de grote kinderen hoe het hoort en moet. En helaas ook sommige dingen waar je niet zo blij mee bent. We hebben elke dag een toetje en zo zitten we dus gerust drie kwartier met elkaar aan tafel. Een waardevol moment, aangezien de rest van de dag iedereen toch een beetje zijn eigen gang gaat.

Geen chaos

Na het eten brengen we gezamenlijk de kleintjes naar boven en is het tijd voor de grotere kinderen. Om 20.00 uur gezamenlijk journaal kijken en koffiedrinken. Daarna gaat ieder zijn eigen weg. Ik vlog en blog mijn stukjes in elkaar, met vaak nog de kleinste aan de borst voor de avondvoeding. Man verdwijnt nog even de schuur in met zoon. Maar om 23.00 uur is het tijd voor de laatste activiteit. Als iedereen dan eindelijk op bed ligt trekken we een fles wijn open en bespreken de dag. En er is altijd wel wat te bespreken. De verschillende leeftijden brengen een variatie aan gesprekstof. Pubers maken overal een potje van, maar peuters nog veel meer. En of je kind nou spuugt omdat het ziek is, of van de drank, het maakt mij niet uit als het maar in de wc gebeurd. Voordat we naar bed gaan is het huis aan kant en de tafel voor de volgende ochtend gedekt. De lunchtasjes staan klaar en de was is gevouwen en gestreken. Niets wordt aan het toeval overgelaten.

Het gaat echt niet altijd goed. Er zijn dagen dat ik achter de feiten aanloop en mijn zorgvuldig geplande maaltijden voor mij voornamelijk bestaan uit korsten brood met restjes pindakaas en overgebleven prak van de allerkleinste. Gewoon heel normaal met zeven kinderen in huis, maar van chaos is geen sprake.

En ook geen broekrok 

Ik voldoe niet aan de kenmerken van een doorsnee groot gezin moeder, zoals geschetst in de Volkskrant. Gaat ook niet gebeuren. Dat ik altijd een tuinbroek draag, heeft niks te maken met religie, wel met slechte smaak. Beter dan een broekrok toch?

Hoe zo’n dag eruit ziet?

Lees je ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2018-03-23T15:10:08+01:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen