Soms is het best wel even lastig die kraamtijd!

/, Kraamtijd/Soms is het best wel even lastig die kraamtijd!

Soms is het best wel even lastig die kraamtijd!

Weet je wat ik nou zo spannend vind? Die eerste nacht alleen thuis met een baby!” Zo begint ze als we het op het spreekuur gaan hebben over de bevalling en de periode daarna. “Ik ben bang dat ik niet weet wat ik moet doen! Het is de eerste hè, hoe weet je nou of hetgeen wat je doet het juiste is? Wat nou als ik hem pijn doe? Of dat ik niet weet of hij honger heeft of pijn?”. Ik snap haar angst, want het is ook niet niks om “ineens” thuis te zijn met een hulpeloos, afhankelijk, klein mensje. “Wacht maar”, zeg ik. “Je ziet er nu tegenop maar als het zo ver is, voelt het vast goed”.

De eerste dagen na de bevalling

Ze bevalt midden in de nacht van een jongen, een heerlijk mannetje dat inderdaad klein, afhankelijk en hulploos is. De bevalling verliep voorspoedig, ze kunnen vrij snel met z’n drieën naar huis. De kraamverzorgster komt ook langs en legt alles over de komende uren uit. Het moment wat zo spannend was, die eerste nacht, blijkt inderdaad erg mee te vallen. Zodra de kleine man op haar buik lag, was het gevoel goed. De eerste dag en de daaropvolgende nacht gaan goed. Zoonlief slaapt veel, hij is kapot van de topsport die hij heeft geleverd en moet dus echt even bijkomen. Maar de kersverse moeder slaapt niet. Alle geluidjes die gemaakt worden, hoort ze. Bij het kleinste kikje staat ze naast de wieg. Zoon slaapt, maar mama is wakker. En papa? Die slaapt door alles heen. Zo gaat het ook op de 2e dag en nacht. De adrenaline zorgt ervoor dat haar lichaam het prima redt met een paar uurtjes slaap. Tijdens de visite deze dag bespreek ik dat ze echt moet rusten, ook al geeft haar lichaam de vermoeidheid nog niet echt aan. “Maar ik voel me goed, sterk zelfs”, zegt ze. “Ik wil best slapen, maar als ik eenmaal lig, lukt het niet. Ik hoor alles en ik denk bij elk geluidje dat er iets is. Heeft hij honger? Of een vieze luier? Hem even laten liggen, lukt me niet”. “Het went vanzelf, maar geef je lijf wel rust ook al denk je dat dit niet nodig is”, zeg ik. “Je gaat jezelf keihard tegenkomen!” waarschuw ik haar.

Vermoeidheid

En inderdaad, als ik 2 dagen later weer bij ze op de stoep sta, zie ik een compleet andere vrouw. Bleek en vermoeid ligt ze in haar bed. We voeren een gesprek, maar ik denk dat ze de helft niet meekrijgt. De kraamverzorgster vertelt me dat er gisteren veel visite is geweest. Ze heeft ’s middags niet gerust en is ’s avonds de hele tijd in de weer geweest met een zoon die huilde van de buikkrampen. Ze vindt het moeilijk om hem ook aan haar man te geven, zij kan in haar ogen de enige troost bieden aan hun kind. Samen maken we een plan voor de komende dagen. Rust, rust, rust. Meer niet. Geen visite, in bed blijven en niks anders doen dan slapen, voeden en knuffelen. Waar ze 2 dagen geleden tegensputterde, geeft ze nu toe dat dat haar een goed plan lijkt. 

Veel beter

In de dagen daarna bezoeken we haar nog meerdere keren. Het dieptepunt is inmiddels geweest, langzaam krabbelt ze op. Ze kan inmiddels toegeven aan de vermoeidheid die in alle hevigheid op is komen zetten, ze slaapt als haar zoon slaapt en ze kan steeds beter dingen uit handen geven. Al doende leert men dus. Op de 8e dag na de bevalling, bespreken we de afgelopen dagen. Het was zwaar, zwaarder dan ze voorheen had gedacht. Ze zag eigenlijk alleen op tegen die eerste nacht, maar ze had niet gedacht dat dat juist de makkelijkste zou zijn! “Ik zat de eerste dagen op een felroze wolk, maar ik kelderde daar ook snel weer vanaf. Nu klim ik er weer tree voor tree op, om er vervolgens lang op te blijven zitten”, zegt ze terwijl ze verliefd naar haar zoon kijkt.

Onzeker

Ik denk dat iedereen die een kind krijgt, onzeker is. Want hoe weet je nou of hetgeen wat je doet ook het juiste is? Je kleintje kan nog niet praten, het kan alleen door middel van huilen en geluiden maken, aangeven wat het wil. Maar “lees” je deze signalen wel juist? Dat weet je niet! Zolang je niet door middel van een gesprek met je kind kan communiceren, moet je vertrouwen op je gevoel. En echt, meestal is je gevoel juist! En als het een keer niet goed was, leer daar dan van en doe het de keer daarop net even anders. Het is best pittig, een kind krijgen. Niet alleen de eerste week is het zwaar, maar ook daarna komen er pittige tijden. Zo’n wezentje is afhankelijk van je, die gedachte kan best lastig zijn. Als je kunt accepteren dat je lijf rust nodig heeft en als je daar gehoor aan kunt geven, heb je de eerste stap al gezet. Als de vrouw rust voelt, voelt de kleine dat vaak ook. Pak de hulp die je aangeboden wordt aan en wees niet al te eigenwijs. Denk niet bij alles dat je het zelf moet kunnen, want dat is onzin. Deze periode duurt maar kort, probeer te leren van de minder mooie momenten, en grif alle mooie momenten voorgoed in je geheugen!

Lees ook mijn andere artikelen:

Reniera verloskundige

Ik ben Reniera, 37 jaar, moeder van Fedde (8) en Danique (5) en vrouw van Sjoerd. Mijn gezin gaat boven alles, maar ik geniet ook heel veel van mijn werk als verloskundige! Samen met mijn 3 collega’s heb ik een praktijk in Ypenburg, Den Haag. Mijn werk is alles behalve saai, ik maak jullie graag deelgenoot van mijn belevenissen! Soms leuk en mooi en soms minder fijn, maar altijd gewoon zoals het is…

Bekijk ook eens onze website: www.verloskundigepraktijkypenburg.nl

 

2018-07-31T20:45:55+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen