Schoolreisje, van mij mogen ze het afschaffen.

//Schoolreisje, van mij mogen ze het afschaffen.

Schoolreisje, van mij mogen ze het afschaffen.

Een rugtas vol witte puntjes met pindakaas, pakjes drinken, en snoep. De tinteling in je maag als die enorme bus om de hoek komt rijden. De chauffeur die je streng toespreekt dat de bus nog langer mee moet en je grinnikende klasgenootjes die toch niet luisteren. Onvergetelijk vond ik schoolreisjes als kind. Dus toen ik de inschrijflijst voor hulpouders zag hangen voor de eerste schoolreis van mijn oudste kind, wist ik het gelijk. Ik ga mee.

Intekenlijst schoolreisje

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. De sportdag van dat jaar ging niet door, omdat er zich te weinig ouders hadden aangemeld als helper, maar die schoolreisjes…daar was het vechten om een plekje. Gelukkig mochten als beloning de meest actieve ouders mee, dus als luizenpluizer, klassemoeder en ouderraad lid stond ik als eerste op de lijst. Ik kreeg zes lieve kindertjes onder mijn hoede waarvan er twee na drie kilometer al moesten plassen en er eentje wagenziek werd waarna er een kettingreactie aan nog meer spugende kinderen ontstond. Zodra de busdeuren open gingen stoof mijn groepje als uitgelaten jonge honden alle kanten op en zaten ze binnen de kortste keren bovenop hoge klimrekken en in wild ronddraaiende speeltoestellen. Terwijl ik nog bezig was alle, in het wilde weg uitgetrapte, slippers te verzamelen, zag ik vanuit mijn ooghoek hoe het eerste kind uit een schommel viel en vervolgens vol op haar achterhoofd geraakt werd door het zitje.

Na zes uur kwam het verlossende woord.

De rest van de dag verliep redelijk, maar door een overactieve plasser, die bij ieder fonteintje, watervalletje of vijvertje aandrang kreeg, moest de hele groep verplicht om het half uur naar het toilet, waardoor we het grootste gedeelte van de dag in de met bacteriën overladen wc’s hebben doorgebracht. Na zes uren en vijftig grijze haren kwam het verlossende woord. We gingen naar huis. Ik was als een kind zo blij. Als je vijf bent, zijn schoolreisjes leuk. Als je volwassen bent niet meer. Ik ben sindsdien wat terughoudend met schoolreisjes.

Een wegloper en blinde paniek.

Toen Saar en Suus voor het eerst zonder mij op schoolreisje gingen, hadden ze daar al weken naar uit gekeken. Ik niet. Saar kan ontzettend in haar eigen wereldje leven en zo van je weglopen, dus daar moet je goed op letten. Suus raakt in blinde paniek zodra ze je maar even niet ziet. Onder al haar bravoure zit een heel gevoelige meisjes dat in spannende situaties het liefst haar gezichtje achter mijn benen verstopt. Maar nu moest ik ze helemaal alleen laten gaan onder toezicht van een ouder die ik niet eens kende en niet wist of ze het wel aankon. Ik heb ze gewoon te vaak gezien, die klungelende mede ouder. De meeste vaders en moeders die zich opgeven zijn bekwaam in het begeleiden van grote groepen kinderen, maar er zijn er ook die zich wel vrijwillig opgeven maar bij een bescheiden kinderpartijtje al binnen een uur aan de rand van een psychose zitten. Al nachten van te voren werd ik dus zwetend wakker met het beeld van mijn dochters die huilend moederziel alleen langs de patatkraam en de ballonnen verkoper liepen. Maar meegaan was geen optie.

Moeder zijn is loslaten.

Toen ik hun gezichtjes met hun kleine neusjes tegen het raam gedrukt zag zitten voelde ik de tranen prikken. Ik was naast ongerust ook gewoon verdrietig. Niet écht verdrietig, maar vooral emotioneel en geraakt door de snelheid waarmee mijn kinderen opgroeien. Thuis had mijn man al  tegen mij gezegd: ”volgens mij gaat dit meer over jou, dan over Saar en Suus”. Daar kon hij wel eens gelijk in hebben. Want terwijl ik op mijn lip stond te bijten, zag ik de andere ouders joviaal lachen en zwaaien tot de touringcar de hoek om was. Schijnbaar was ik de enige die bang was dat de bus een ongeluk kreeg, mijn kind kwijt zou raken of dat er uitgerekend vandaag een komeet de aarde zou raken. Ik moest mij zelf echt dwingen om niet als een idioot achter de bus aan te rennen en hem tot stoppen te manen, maar Saar en Suus met een stralende glimlach uit te zwaaien en daarna als een zielig hoopje mens naar huis te sloffen. De rest van de dag zal het afscheid  van zojuist door mijn hoofd spelen.  Nog zes uur en dan zijn ze weer terug. En dan zijn we weer een stapje verder in dat proces dat zo verrekte lastig is soms. Moeder zijn is loslaten, elke dag een beetje. En op een schoolreisje twee beetjes….

Lees ook mijn andere artikelen:

 

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2019-07-07T22:02:10+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen