RS virus en kerst (en oud en nieuw) in het ziekenhuis.

//RS virus en kerst (en oud en nieuw) in het ziekenhuis.

RS virus en kerst (en oud en nieuw) in het ziekenhuis.

Het was drie dagen voor kerst, Saar en Suus waren pas negen weken oud en we keken allemaal uit naar hun eerste kerst bij ons thuis. In de ochtend werd Saar wat snotterig wakker en ze dronk slecht. Naarmate de dag vorderde sliep ze veel en de momenten dat ze wakker was dronk ze wel, maar meestal viel ze aan de borst gelijk weer in slaap. Op kerstnacht werd ze nog benauwder en wilde ze helemaal niet meer drinken, dit was niet het kindje dat ik kende. Toen de zoveelste poging om haar de borst te geven was mislukt en ze steeds suffer en grauwer werd, sloeg ik alarm. En achteraf was dat maar goed ook.

RS-virus.

We werden direct doorgestuurd naar de weekendarts. Hij vermoedde het RS-virus en stuurde mij door naar de kinderarts in het ziekenhuis. Ik was nog steeds in de veronderstelling dat we na een kort onderzoekje, wat medicijnen zouden krijgen en weer naar huis mochten. Toen de verpleegkundige de saturatie meter op haar vinger klemde, zag ik haar schrikken. We zagen hem schommelde tussen de 84 en 86, dat was niet goed, Saar had het heel erg benauwd.

De diagnose is er maar wat nu?

De arts, die eruit zag alsof hij sinds vorig jaar kerstmis niet meer had geslapen, was duidelijk. Saar had het RS virus en moest met spoed opgenomen worden op de kinderafdeling. Aangezien ik nog borstvoeding gaf, mag haar tweelingzus ook mee, zo konden ze beiden aan de borst blijven. Met een mengeling van medelijden en vertrouwen keek ik toe hoe de zuster mijn kleine hoopje ellende aan bliepende slangen legde. Ze was zo slap en stil, ik had haar al eventjes niet meer horen huilen. Eenmaal aangesloten op de zuurstof zette ze het eindelijk op een brullen en realiseerde ik mij pas waarom ze zo stil was geweest. Ze had de kracht gewoon niet om te huilen.

Samen met een hele ploeg lieve verpleegsters verzorgden we Saar.

Overal om mij heen hoorde ik het zachte en indringende gehuil en gekreun van benauwde kindertjes. Om de haverklap gingen er alarmen af en kwamen er kuddes verplegers binnenstormen. Achter dichte gordijnen werden kinderen opgelapt met infusen en sondes. Sommige waren te slecht en werden overgebracht naar de intensive care. Samen met de andere moeders wachtten we eindeloos bij de bedjes en hoopten op verbetering. Ieder in zijn eigen cocon van onzekerheid en ellende. De momenten dat het me te veel werd, bleef een lieve zuster tegen de regels van de strenge zaalarts bij Saar en Suus, en dwaalde ik door de eindeloze gangen op zoek naar slappe koffie.

De zuurstof zorgde ervoor dat Saar weer goed kon drinken en zo knapte ze langzaam op.

Als ik op een ochtend terug kom van een rondje gang, zit mijn dochter kraaiend op schoot bij de lieve verpleegster en krijg ik het verlossende nieuws. Saar mag na een ziekenhuisopname van bijna een week eindelijk naar huis. Als we het ziekenhuis verlaten zwaait mijn zaalzuster mij uitbundig uit. “Niet meer terug komen hoor!”, schreeuwt ze mij na. Helaas herhaalt een dag later de riedel zich opnieuw, met als enig verschil dat het Suus haar beurt was, en ik dus niet alleen kerst,  maar ook oud en nieuw in het ziekenhuis doorbreng. Na nog een week ellende overhandig ik een enorme bos bloemen en zwaait de voltallige verpleegsterpost mij voor de laatste keer uit. Ik pink een traantje weg, wat zal ik hun toewijding en aandacht missen. Terwijl ik terugzwaai, beitel ik in gedachten een standbeeld voor deze zusters, en zet het op de plek in de tuin waar nu mijn droogmolen staat. Voor altijd in het zonnetje……

Lees ook mijn andere artikelen:

Man met gebruiksaanwijzing

Man met gebruiksaanwijzing

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2019-01-04T20:09:24+00:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen