Rijen, rijen, rijen met je wagentje

/, Momlife/Rijen, rijen, rijen met je wagentje

Rijen, rijen, rijen met je wagentje

Soms heb ik heimwee naar vroeger. Toen autogordels nog niet verplicht waren en bij een zondags ritje mijn broertje, zusje en ik gewoon los achter in de Lelijke Eend van mijn vader werden gekieperd. Het ding had een schuifdak en met mooi weer stonden we rechtop tussen de twee voorste stoelen in, kop in de wind, armen gespreid, als die beroemde scene uit Titanic. Bij de wat langere ritjes kregen we een kleurboek en een stapel Suskes en Wiske’s en luisterden we naar de radio. Bij wangedrag tikte mijn vader de rem licht aan waardoor we als kegels door de auto werden geslingerd, dat was toen heel gewoon.

Gordel verplicht.

Later werd de gordel verplicht en was het over met de pret. Het omdoen van een gordel werd doormiddel van campagnes een gewoonte en voortaan zat iedereen netjes vastgegespt. Iedereen behalve mijn vader. Op de een of andere manier kon hij die symbolische insnoering niet verdragen. En nog trotseert hij liever dat helse, waarschuwende piep-alarm, dan er een eind aan te maken door eenvoudig zijn riem om te doen. Na de gordel kwamen de peperdure kinderstoeltjes op de achterbank. Getest op achterwaartse, voorwaartse en zijwaartse botsing. Met ingebouwde airbags, framebevestiging. I-size en Isofix. Voor elke gewichtscategorie een aparte stoel, met en zonder driepuntsgordel bevestiging. En die stoeltjes komen allemaal met een 300 pagina tellende handleiding om te zorgen dat je dat ding ook nog veilig gebruikt.

Veiligheid voor alles!

Je worstelt je door die onmogelijke plaatjes en veiligheidsvoorschriften, want de veiligheid van je kind staat voorop. Iedereen heeft de videobeelden gezien van een crashtest dummy die een kindje van 2 voorstelt, dat uit zijn verkeerd geïnstalleerde stoeltje gelanceerd wordt, door de auto vliegt en verwrongen tegen de voorruit tot stilstand komt. Nee, dat vergeet je van z’n leven niet meer. Het is alleen altijd een beetje jammer dat het testen van die stoeltjes gebeurd met een slappe pop en onder door experts bedachte ideale omstandigheden. Iedereen met kinderen weet dat die omstandigheden nooit ideaal zijn. Werkelijk niets is zo onhandelbaar als een weerspannig kinderlijfje. En er is geen gebruiksvoorwerp dat een mens zo snel op de kast krijgt als het autostoeltje. Het kreng is inzet geweest van menig zenuwinzinking en echtelijke ruzies. In elk geval bij mij thuis.

Hoe veiliger, hoe gebruiksonvriendelijker.

De baby Maxi-Cosi gaat nog wel, maar daarna, daarná… Waarom hebben fabrikanten afgesproken niet twee exemplaren dezelfde bevestiging te geven? Nou heb ik vier autostoeltjes en drie zijn op enigszins normale wijze te installeren. Op een ander exemplaar moet ik met mijn volle gewicht gaan hangen om het in de achterbank te drukken, dan een serie clipjes vastzetten onder het stoeltje, dan een hendel overhalen, en dan pas zit het stevig vast. Daarna moet ik het betreffende kind wat alleen al bij de aanblik van het autostoeltje zich ernstig overstrekt, als een plank breken om het überhaupt in dat stoeltje te krijgen. Waarna ik het spartelende kind met één hand in het stoeltje druk en met de ander probeer vast te zetten.

Kindvriendelijke sluitingen.

En de vuistregel bij die riempjes is dat je ze aantrekt tot je kind gaat gillen en ze dan weer iets losser zet, dan zitten ze goed. Overigens is dat losser maken nog best een uitdaging, want het desbetreffende knopje is, om te voorkomen dat je kind het zelf bedient, vaak van het ‘kindonvriendelijke’ soort. Dit betekent dat je ook als ouder voor een volstrekt raadsel staat en uiteindelijk maar een ritje maakt met langs de schouders afhangende gordeltjes of met een paars aangelopen kind.

Goeie deal.

Het zal er vast allemaal een stuk veiliger op geworden zijn, maar naar mijn idee een stuk gebruiksonvriendelijker. Het is inmiddels bijna hogere wiskunde geworden om je kind veilig in de auto te kunnen plaatsen. Misschien kunnen ze beter die stoeltjes testen met echte kinderen en hun eigen ouders die nog nooit een kinderstoel gezien hebben. Maar inderdaad, oefening baart kunst en het wordt vanzelf een gewoonte. Met al die veiligheidsellende is het misschien wat meer gedoe dan vroeger, maar je kunt wel voorkomen dat je hele familie met een gebroken nek in de vangrail belandt. En dat lijkt mij ondanks alles helemaal geen slechte deal.

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2019-03-10T20:22:06+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen