De ontdekking van een tweeling. “Je gaat nu toch niet bij me weg?”

//De ontdekking van een tweeling. “Je gaat nu toch niet bij me weg?”

De ontdekking van een tweeling. “Je gaat nu toch niet bij me weg?”

Ik ben na mijn vakantie weer lekker aan het werk gegaan. Op 24 augustus hebben we onze eerste echo. Niet wetende dat diezelfde avond ons leventje even behoorlijk op zijn kop zou staan.

Eenmaal in de wachtkamer in het ziekenhuis kwamen de zenuwen toch een beetje boven. Mijn man had al een aantal keer de bekende grap gemaakt “Zo meteen zijn het er twee” en ook in de wachtruimte herhaalde hij dit nog een keer na het zien van alleen maar meerlingboekjes… Dit was een hint volgens hem. Nou, iedereen die mijn man kent, weet dat hij te nuchter is om in zulke signalen te geloven. “Stel je niet zo aan, over 10 minuten weten we het en het zal er vast echt maar 1 zijn.”

De minuutjes tikte langzaam voorbij en ik werd met de minuut zenuwachtiger. Eindelijk waren we aan de beurt, spannend! Zouden we een mooie en goede echo te zien krijgen? Vragen die spontaan in je hoofd op komen. Al snel zagen we in de verte een vruchtzak zitten. Helaas ligt mijn baarmoeder ver naar achter en konden we het nog niet super goed zien. Wel zagen we al heel snel nog een vruchtzak op de echo voorbij komen…. De echoscopiste melde ons dat we waarschijnlijk naar 2 kindjes gingen kijken. Ik viel stil en was compleet in shock! Ik moest eventjes mijn blaas gaan legen, omdat we het niet goed genoeg konden zien. Daarna kon ze inwendig gaan kijken. Als een dwaas liep ik door het gangpad naar het toilet. Vol ongeloof heb ik daar op de wc gezeten….  Ik kon alleen maar denken “WTF een tweeling!? Hoe dan!?”

Inwendig werd al heel snel duidelijk dat we daadwerkelijk een tweeling kregen. Twee sterk kloppende hartjes en alles netjes volgens het termijn. Dus dat zag er allemaal keurig uit. Ze wilde nog even verder kijken om uit te sluiten dat het er niet nog meer waren… Ik schrok nog harder en dacht “Oh nee, doe dat maar niet.”

Maar gelukkig bleef het bij de 2 wondertjes die we gezien hadden. Ze feliciteerde ons met dit nieuws. Ik wist eigenlijk niet of ik nu moest lachen of huilen… De shock was bij mij even heel erg groot. Allerlei angsten en vragen schoten door mijn hoofd. Wel was ik natuurlijk opgelucht dat alles er goed uitzag en dat we 2 kloppende hartjes hadden gezien.

In de auto onderweg naar mijn ouders vroeg ik compleet in shock aan mijn man “Je gaat nu toch niet bij me weg he?”  Hij moest op dat moment alleen maar heel hard lachen. Maar bij mij schoot het echt door mijn hoofd. Zo meteen vindt hij dit te heftig en wil hij dit niet…

Gelukkig heb ik een hele nuchtere man die zich niet zomaar van de wijs laat brengen. Normaal ben ik eigenlijk ook zo. Maar dit keer even niet. De paniek won het van mijn nuchterheid.

En dan ga je nadenken… Schuldgevoel richting Romee. Angst voor de zwangerschap en complicaties. Angst voor vroeggeboorte. Angst voor hoe we dit allemaal moeten gaan doen! Allemaal dingen die door mijn hoofd spookten… Onze wereld stond compleet op zijn kop. De start van ons ritje in een achtbaan.

Lees ook de andere artikelen van Laura:

Ik stopte de zwangerschapstest weer terug in het doosje

Ik hoopte dat het geen kerstkindje zou worden

Meer informatie over een tweelingzwangerschap?

Laura

Hi, ik ben Laura, 29 jaar en samen met mijn man hebben we een dochter van bijna 2 jaar.

Inmiddels wordt onze dochter, grote zus van niet 1 maar 2 kindjes! Die shock was even heel groot, maar nu alleen maar leuk.

Benieuwd hoe wij alles ervaren na dit overweldigende nieuws?

2018-04-17T12:07:16+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen