Of je nou 1 of 7 kinderen hebt, gedeelde smart is halve smart!

//Of je nou 1 of 7 kinderen hebt, gedeelde smart is halve smart!

Of je nou 1 of 7 kinderen hebt, gedeelde smart is halve smart!

Werkelijk geen vrouw op de wereld die zal zeggen dat het ouderschap een peulenschil is. En een tweeling opvoeden is een dubbele uitdaging. Maar waarom vertellen we elkaar dat dan niet gewoon?

Het moederschap is een sprookje, of toch niet?

Onderwerpen als zwangerschap, bevalling en moederschap worden vaak verkocht als een soort sprookje. Ondersteunt door mooie glossy’s en blije dozen worden er alleen maar verwachtingen geschept die, naar mijn idee, gedoemd zijn om te mislukken. Iedereen kent ze, die ouders die stug volhouden dat alles altijd ok is. Je herkent ze van verre. Altijd perfect gekleed, kinderen om door een ringetje te halen en als je vraagt hoe het gaat, op welk moment van de dag dan ook, het gaat altijd goed. Appeltaart staat in de oven. Hoezo?

Met een tweeling, begon ik de grip te verliezen

Ik was zo’n moeder. Niet zeuren en maar doorgaan. Het was de boodschap die niet alleen ik aan mijzelf had opgelegd, maar ook wat de omgeving van mij verwachtte. Na de komst van de tweeling werd alles anders. Waar ik eerst alles onder controle had, begon ik langzaam de grip te verliezen. Werkelijk alles wat je met een tweeling doet is ingewikkeld. Je kunt niet twee baby’s in bad doen, voeden of verschonen. Er was er altijd wel eentje aan het huilen of nog erger alle twee. Tja en wie pak je dan als eerste? En dan dat gezeul de hele dag met die kleine hummels. Twee keer de trap op en af, als ze naar boven of beneden moeten. Ik werd er doodmoe van. Ik kon niet meer voldoen aan de verplichtingen die ik mijzelf had opgelegd. Ik was moe, mager, uitgeblust en afgebrand. Mijn leven was verre van perfect.

Met een kleine tweeling kun je niet gewoon gezellig een stukje lopen, fietsen of whatever..

Naarmate de dames ouder werden, en begonnen te lopen waren de dagen een aaneenschakeling van bed, kinderstoel (met tuigje) box, en vervolgens weer naar bed. Hoogtepunt van de dag was een rondje in de kinderwagen (vijfpuntsgordel) naar de plaatselijke kinderboerderij. Ik hoef geen enkele tweelingmoeder uit te leggen dat je met een tweeling niet gezellig een stukje kan gaan lopen, fietsen of wat dan ook. Vast gesnoerd is gewoon tot een jaar of vier het veiligste voor mij, hun omgeving en voor hunzelf.

Klagen doe je niet en zeker niet over een schattige tweeling

Appeltaarten bakken deed ik allang niet meer, net zoals naar de stad gaan om nieuwe kleren te kopen. Ik raakte volledig geïsoleerd. Tijdens een controle op het consultatiebureau vroeg de arts of ik misschien met andere tweeling ouders wilde praten? En zo zat ik bij mijn eerste “een tweeling in de peuterpubertijd” cursus. Ik besloot open kaart te spelen. Ik omschreef de onmachtige situaties waar ik steeds in verzeilt raakte met de tweeling. Het continue gevoel iedereen te kort te doen. En het gevoel dat ik had gefaald.

Na mijn verhaal viel de groep stil. De ene na de andere moeder bekende schuchter ook in een zelfde situatie te zitten. Wat een herkenning! Of de avond ook zo was verlopen zonder mijn eerlijkheid betwijfel ik. Want klagen dat doe je niet. En zeker niet over zoiets schattigs als een tweeling.

Als je over een probleem praat, ben je al halverwege een oplossing.

Werkelijk geen vrouw op de wereld die zal zeggen dat het ouderschap een peulenschil is. En een tweeling opvoeden is een dubbele uitdaging. Maar waarom vertellen we elkaar dat dan niet gewoon? Waarom moet die verwachting altijd maar hoog gehouden worden? Doordat we niet aan die verwachtingen kunnen voldoen voelt het toch al snel als falen. Door je problemen te delen worden ze echt een stuk overzichtelijker en kom je erachter dat vaak meer mensen in hetzelfde schuitje zitten. Als je over een probleem praat, ben je al halverwege een oplossing. En wordt het gevoel van falen steeds minder. Andersom werkt het toch ook? Door het delen van mooie momenten worden die momenten toch ook nog mooier.

Geen mooimakerij of taboes

De artikelen die ik inmiddels heb geschreven, verwoorden helemaal waar zwangerschapsloket voor staat. Geen mooimakerij of onderwerpen waar we niet over praten. Een heerlijke manier om mijn mening te ventileren in de hoop erkenning en herkenning voor andere ouders te genereren. Al is er maar een moeder die zich in mijn verhaal herkent, is mijn missie geslaagd.

Ieder huisje zijn kruisje. Een kat die je na de geboorte van je baby het liefst naar het asiel zou willen brengen, Een falende zindelijkheidstraining of een dreumes die weigert te eten. Het moederschap zit vol uitdagingen en mijlpalen. Erover praten is nog altijd de beste manier om ermee om te gaan.

Praat met respect voor elkaar

Zonder gene postte ik gisteren een filmpje waarin ik met gevaar voor eigen leven mijn tweeling leerde fietsen. Krijspartijen, levensgevaarlijke capriolen  en valpartijen. Ik had het allemaal vastgelegd. Of iemand nog tips had hoe ik in godsnaam ervoor kon zorgen dat mijn tweeling fatsoenlijk naast mij naar school kon fietsen. Ieder moeder die een kind leert fietsen heeft het ervaren. En daarom deel ik het. Als een kind zo blij als de reacties binnenstromen. De herkenning, erkenning en tenslotte de tips. En tuurlijk zit er altijd een sneer tussen. Gelukkig altijd begeleid door een profielfoto van een moestuin of kat. Lekker anoniem je mening blaten. I don’t care. Je mag het er niet mee eens zijn maar doe het in ieder geval met een beetje respect. Of houd je mond….. Niet alleen voor mij maar ook voor jezelf. Want What happens on the internet, stays on the internet

Met het beste advies op zak, doe ik de volgende dag een nieuwe poging en fiets dit keer tevreden met dochter 1 in de bakfiets en dochter 2 naast de bakfiets. Probleem opgelost.

Want of je nou 1 of 7 kinderen hebt, gedeelde smart is halve smart. En in het geval van tweelingmoeders dubbele smart!

Bekijk ook het filmpje van ons fietsavontuur:

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2018-03-18T20:36:06+01:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen