Mijn zwangerschap. Best goed te doen – lichamelijk gezien dan.

//Mijn zwangerschap. Best goed te doen – lichamelijk gezien dan.

Mijn zwangerschap. Best goed te doen – lichamelijk gezien dan.

Niet alle zwangerschappen zijn kommer en kwel. Ik had een makkelijke en ongecompliceerde zwangerschap. Lichamelijk gezien bedoel ik dan. In mijn hoofd was het een heel ander verhaal.

Ik ben in totaal 9 kilo aangekomen (dat is weinig, maak je geen zorgen). Ik ben 5 dagen voor de uitgerekende datum bevallen (godzijdank). Tijdens de zwangerschap had ik een ongelofelijke craving naar Saksische leverworst en groentesoep. Het eerste mocht maximaal één keer per week gegeten worden omdat er veel vitamine A in zit. Het tweede mocht gelukkig onbeperkt.

In het eerste trimester ben ik 3 weken misselijk geweest. Al is misselijk een groot woord. Misschien dekt het woord “weeïg” beter de lading. Dit gevoel was erg makkelijk te verhelpen door een paar slokken cola (light) en wat crackers. Je begrijpt dat ik die dan ook te allen tijde bij me had. Die misselijkheid wordt vooral veroorzaakt door de hormonen die als een malle door je lichaam heen gieren.
Veel later, vlak aan het einde van mijn zwangerschap was ik ook weer misselijk. Dit omdat die buik zo immens vol zit dat je maag geplet wordt en alles dus erg hoog zit. Ik heb toen een aantal keren naar de wc moeten rennen omdat ik moest overgeven en daarna was de misselijkheid ook meteen weg.

Verder heb ik, lichamelijk, niet veel last gehad. Ja, ik was snel kortademig. Dat merkte ik vooral met traplopen, sporten en fietsen. Maarja, dat lijkt me ook vrij logisch. Ik heb gedurende mijn hele zwangerschap gesport, maar wel met goede begeleiding. Het betrof vooral krachtttraining gericht op armen, benen en rug. Ik voelde me daar erg goed bij.

Mijn borsten waren enorm en dat vond ik heerlijk. Alleen was ik wel verbaasd toen er vrij vroeg al, ergens in de 5de maand, ineens melk uit kwam spuiten toen ik aan het douchen was. Ik heb toen direct mijn al bevallen vriendinnetjes opgebeld met de mededeling dat ze me dat weleens hadden mogen vertellen!

Ik paste mijn normale kleren vrij lang en heb tot het einde op hakken kunnen lopen. Ik heb één speciale zwangerschapsbroek van de H&M gekocht en verder vooral stretch jurkjes en slippers gedragen. Dat is het voordeel van zwanger zijn als het zomer is.

Mijn bloeddruk was goed. Normaal is die erg laag, doordat die nu verhoogd was, was die eindelijk eens “normaal”. Mijn darmen gaven geen problemen, wat ze normaal wel altijd doen. En dat vond ik een groot voordeel. De zwangerschap deed me dus goed!

Ja, lichamelijk vond ik mijn zwangerschap goed te doen. Psychisch, dat is een ander verhaal.

Ik heb het zojuist even bij mijn echtgenoot gecheckt en ik had geen last van hysterische buien, stemmingswisselingen of iets dergelijks. Ik was vooral in mezelf, angstig en somber. Ik had moeite met de lichamelijke verandering die er plaatsvond. Ik vond het lastig dat ik niet meer alles kon en kon meemaken. Voorheen hees ik mezelf in kittige jurkjes en paradeerde ik op hoge hakken. Cocktails drinkend en dansjes doend. En dat viel helaas niet goed te rijmen met de dikke buik en gebrek aan energie. Ik moest daar erg aan wennen. Ik herinner me nog goed dat ik uitging ergens in het eerste trimester. Mijn buik kon ik nog makkelijk verbergen. Toen ik daar aangesproken werd door een gladjakker voelde dat echt helemaal niet goed. Ik was zwanger, wat had ik daar te zoeken? Ik werd zo heen en weer geslingerd tussen wat ik gewend was te doen, wat ik graag nog zou willen, wat passend was en wat haalbaar was.

In het laatste trimester togen wij naar een tof feestje in Berlijn. Ik had me opgedoft. Maar zodra we binnen kwamen zakte de moed me in de schoenen. Al die mooie meisjes, lachend, dansend, drinkend, vol energie. Ik had daar niets te zoeken. En tegelijkertijd wilde ik zo graag weer zo’n meisje zijn dat daar vanzelfsprekend blij stond te zijn.

Ook op seksueel gebied vond ik het lastig. Kon ik nog sexy zijn? Ik voelde me in ieder geval niet zo.Vond mijn vriend mij nog wel mooi? Keek hij ook zo om zich heen, net zoals ik, en dacht hij er ook telkens aan dat ik ooit ook zo’n blij, dun en lachend meisje was?

En dan het voortdurende piekeren over hoe het na de zwangerschap zal zijn. Ging ik me ooit weer hetzelfde voelen? Hetzelfde eruit zien? En wat zou het betekenen voor mijn relatie? Konden we dit wel aan? Als ik dit zo opschrijf komt het wat onbenullig over, maar het was overweldigend en ik kon het niet loslaten. Het hield me de hele dag en nacht bezig. Misschien overbodig om te vermelden dat slapen dus ook een ramp was…

Het is allemaal goed gekomen (uiteraard) en daar zal ik in mijn volgende blogs meer over vertellen. Maar de weg erheen is wel moeilijk en pijnlijk geweest.
Door dit alles heb ik niet kunnen genieten van mijn zwangerschap. En dat vind ik, achteraf gezien, wel verdrietig. Ik had er meer de ruimte voor mogen nemen. En dat is ook precies wat ik anderen om mij heen en in mijn praktijk mee wil geven. Je bent eigenlijk maar zo kort zwanger en je vergeet ook weer hoe dat was en voelde. En het is juist zo ongelofelijk bijzonder wat er op dat moment allemaal in je lichaam gebeurt. Als ik ooit nog een keer zwanger ben, hoop ik dat ik meer kan genieten van de mooie kanten ervan.

Lees ook mijn andere artikel:

Zwanger? Paniek!

Tanja van Assendelft Eve

Tanja van Assendelft

GZ-psycholoog in haar eigen praktijk EVE Women’s Wellbeing in Den Haag, een centrum voor begeleiding voor vrouwen  en hun partners van de (gewenste) zwangerschap tot en met het ouderschap.

In mijn blogs vertel ik over eigen ervaringen met betrekking tot (mijn hobbelige weg naar) het moederschap, vertel ik over cliënten uit mijn praktijk en zal ik proberen mijn professionele blik te werpen op bepaalde zaken.

2018-02-22T11:21:26+01:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen