Mijn tweede zwangerschap: helemaal anders.

//Mijn tweede zwangerschap: helemaal anders.

Mijn tweede zwangerschap: helemaal anders.

Het is bijna kerstmis 2018, ik voel me al een paar dagen niet zo lekker. Misselijk, moe, gewoon niet fit. Het is natuurlijk ook een drukke tijd die Decembermaand én er heerst een buikgriepvirus op het werk en thuis. Ik Dacht dus dat ik daar wel een vleugje van meekreeg.

Moeders zien het soms direct!

Ik moet die dag mijn moeder ophalen in Zeeuws Vlaanderen. Ze komt de kerst bij ons vieren. Ik heb een rit van ongeveer 4 uur enkele reis voor de boeg en stap vol goede moed in de auto. Wanneer ik Utrecht voorbij ben, ongeveer de helft van de reis, begint het trillen en de misselijkheid langzaam af te nemen. Gelukkig maar, want ik moet vandaag hetzelfde stuk ook nog terug.

Wanneer mijn moeder de deur open doet is het eerste wat ze zegt: “Lieverd, ben jij zwanger?” Ik slik eens even en vertel dat ik vast een buikgriepje te pakken heb gezien de situatie thuis. Ze knikt een keer, we drinken wat en gaan dan weer op weg om de lange reis terug te maken.
De opmerking van mijn moeder maalt steeds door mijn hoofd gedurende de terugreis.

Mijn man en ik hadden een paar weken daarvoor gezegd dat we wel zouden zien waar het schip zou stranden. We wilden graag een tweede kindje en we hadden van onze Jelte (nu 16 maanden) best lang werk gehad eer we hem mochten krijgen. Het zou dus vast niet in 1x raak zijn..

Wel dus!

Dachten we.. Die avond sloeg de test meteen positief uit. Wow, we waren gewoon weer zwanger! Zo snel al! Niet te geloven…

Inmiddels  zijn we 24 weken verder, mijn buik groeit hard en het getrappel wordt per week meer en meer voelbaar en zichtbaar. We krijgen wederom een jongetje. Tot nu toe doet hij qua druk doen in de buik niet onder voor zijn grote broer.

Totaal andere zwangerschap.

Dat deze zwangerschap anders is dan de vorige is natuurlijk logisch. Er loopt nog een kleine man rond die ook zijn aandacht wil en volop de wereld aan het ontdekken is. Dat gaat gepaard met een hoop kattenkwaad en streken, maar aan de andere kant is hij natuurlijk ook super lief en past hij zich goed aan, aan wat ik kan. Jelte is enorm zelfstandig en dat is nu wel even handig. Ik stimuleer het dan ook alleen maar. Meneer klimt bijvoorbeeld zelf de trap op naar boven en begint ook te oefenen met zelf naar beneden te gaan. Hij klimt zelf in zijn autostoel en ‘helpt’ goed mee waar hij kan. Hij pakt zijn schoentjes, zijn jasje en begrijpt steeds meer wanneer je hem wat vraagt of kleine makkelijke opdrachtjes geeft. Natuurlijk gaat het niet altijd goed of gooit hij ook wel eens de kont tegen de krib, maar wat wel goed gaat, is mooi meegenomen.

Zwangerschapskwalen.

Een zwangerschap zou een zwangerschap niet zijn als deze niet gepaard gaan met kwalen. Ook wat zwangerschapskwalen betreft is alles anders. Zo ben ik de eerste 15 weken enorm misselijk geweest, ik at amper en wat ik at was niet bepaald goed voor de schijf van 5. Gelukkig is dat nu wel weer bijgetrokken en heb ik mijn verantwoorde voedingspatroon weer een beetje op peil.

Daarnaast heb ik ook deze zwangerschap weer last van mijn bekken en rug. Bij de zwangerschap van Jelte zat ik nu al lang en breed in de ziektewet, maar nu houd ik het nog goed vol met halve dagen te werken. Mijn suikers leiden een eigen leven (hypoglykemie) en verdere bloeduitslagen zijn niet in orde, ik heb een dramatisch ijzer en eiwit tekort en moet dus alle zeilen (en een hoop pillen) bijzetten om dit wat op orde te krijgen. Tevens heb ik een medische indicatie en ben ik onder toezicht van het ziekenhuis waar het helaas ook niet geheel naar wens gaat, maar daarover later meer.

Je kunt meer dan je denkt!

Ondanks deze toch wel vervelende dingen sta ik toch versteld van mijn lichaam. Het wordt mij wel duidelijk dat hoofd en lijf toch heel erg verschillen en je voor de gek kunnen houden. Waar ik in mijn eerste zwangerschap vaak had dat ik echt even moest gaan liggen omdat ik zo moe was of dat ik het echt even niet aan kon om welke reden dan ook, merk ik dat ik nu gewoon veel meer kan hebben. Je moet ook wel, zomaar even op bed gaan of de handdoek in de ring gooien is er niet meer bij. Maar je denkt soms al snel dat iets niet meer gaat en dan toch blijkt je lijf het toch goed aan te kunnen. Nu ik halve dagen werk pak ik mijn rust wanneer Jelte zijn middagslaapje doet, zo houd ik de dagen goed vol en ben ik weer een leukere energiekere moeder, partner en werknemer.

Als ik het zo vol kan houden tot het laatst dan hoor je mij niet klagen. Ik zie de rest van de zwangerschap dan ook vol goede moed tegemoet. Ik kan nu al bijna niet wachten om ons kleine kereltje te mogen ontmoeten.

Conchita

Ik ben Conchita en ik ben 33 jaar oud en wonende in Friesland.

Samen met mijn man heb ik een zoontje, Jelte, van bijna anderhalf. Tevens ben ik zwanger van ons 2e kindje, wederom een jongen. Ik ben uitgerekend voor eind augustus. Daarnaast bestaat ons gezin uit een heerlijk drukke, maar super lieve Jack Russell, Otje.
Zowel mijn man en ik zijn werkzaam in de zorg. Naast mijn werk en gezin heb (of had) ik een hele hoop hobby’s zoals paardrijden en dansen maar die staan voorlopig even op een laag pitje. Ook vind ik het leuk om te schrijven over de leuke en minder leuke dingen die ik als moeder meemaak of waar ik tegenaan loop.

Wil je naast mijn blogs nog een extra kijkje in mijn leven nemen? Dan kun je mij volgen via Instagram.com/pimpampoentje.

2019-05-21T08:37:00+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen