“Mam, wat gaan we eten?”

/, Momlife/“Mam, wat gaan we eten?”

“Mam, wat gaan we eten?”

Yes, ik ben mama en ik heb de dankbare taak om het merendeel van de dagen te koken! Hoe leuk, om dan die glimmende blije gezichtjes te zien smullen. Herkenbaar? Nee? Helaas… voor mij ook niet! Iedere dag dezelfde vraag. En ook bijna iedere dag hetzelfde antwoord: “Jakkes, bah of lus ik nie!”

Hoe wij iedere dag gezellig eten met onze kleuters?

Een of twee keer in de week verzin ik wat wij die week gaan eten. Ren naar de supermarkt en doe de boodschappen. Het liefst ga ik even alleen. Want samen met twee kids van vier en zes naar de supermarkt is voor mij een soort strafkamp. Maar daarover later meer.

Doordeweeks, racen na het werk om de kinderen op tijd te kunnen ophalen bij de opvang. En dan moet er in een sneltreinvaart gekookt, gegeten plus aandacht gegeven worden. Zodra we twee minuten binnen zijn, vraagt de oudste wat we gaan eten. Snel gevolgd door een “Lus ik nie” van nummer 2. Soms al voordat ik überhaupt antwoord heb gegeven. Nummer 2 vindt namelijk niets lekker, behalve chocolade en kaas. En ja, dat staat dus niet op het weekmenu.

Wanneer ik geluk heb, zegt de oudste dat ze het lekker vindt. Maar dat is alleen bij haar succesgerechten: tomatensoep, pompoensoep, pasta bolognese en chili con carne. Tot dusver de culinaire smaak van mijn dochter (of liever het ontbreken van).. Tien minuten later begint de jongste dat ze honger heeft en vraagt de oudste of papa al bijna thuis is. Gevolgd door iets wat lijkt op kattengejank. Nummer 2 beseft dan dat ze nog even moet wachten en dat ze het eten “ech nie lus.” Ze start een dreinend gejammer en vraagt vanaf dat moment iedere minuut om een boterham. Ondertussen komt de oudste snoeptomaatjes en komkommertjes stelen. Als ik niet oplet is zo’n pot binnen tien  minuten leeg.

Lus ik nie

Het eten is klaar, papa is thuis (in de ideale situatie) en ik roep de kids aan tafel. Nummer 1 zegt nogmaals dat ze al het groene spul (courgette, spruitjes, sla, paprika, name it!) dus echt niet gaat eten. En begint een soort scheidingsoperatie op haar bord. Met chirurgische precisie legt zij al het groens aan de zijkant van haar bord. En als er champignons tussenzitten, die natuurlijk ook. Want man, man, er bestaat echt niets smerigers dan dat! “MAHAMM, je weet toch dat ik dat echt walgelijk vind, waarom leg je het dan op mijn bord?” Tsja, iets met 15 keer echt proeven dan weet je pas of je een bepaalde smaak niet lust.

Nummer 2 klimt op haar stoel en schuift standaard haar bord weg met een pruillip. “Ik had toch gezegd dat ik dat nie lus” Ik eet super snel mijn eigen bord leeg, want ik weet wat er komen gaat. Dit snelle eten is nu overigens een gewoonte geworden. Mijn vriendinnetje, waar ik laatst alleen op bezoek was, keek een beetje vreemd toen ik binnen 2,5 minuut mijn eten op had gegeten. Ze vroeg of ik honger had. Ik antwoordde “Nee hoor, hoezo?” keek naar haar volle bord en realiseerde mij dat ik hier de volgende keer op moet letten.

De onderhandeling

Terug naar de gezellige tafel. De onderhandeling begint. Nummer 1 zegt nog een paar keer dat het echt niet lekker is, maar eet vervolgens wel haar bord leeg. Zo fijn, daar hoef ik mij dus nooit zorgen over te maken. Nummer 2 kijkt boos, hoofd tussen haar beide handjes en ellebogen op tafel. Je kent het misschien wel. Ze heeft mijn koppigheid, helaas. Ze kan zo dus uren blijven zitten. Dat deed ik vroeger zelf ook.

Praten als brugman, vliegtuigje spelen met het eten op een vork, afleiden. Alles komt aan bod. Rustig uitleggen dat het eten belangrijk is anders word je niet groot, maar ziek etc etc. Nummer 1 de hemel in prijzen vanwege haar lege bord. Tot uiteindelijk boosheid waarom ze nu nog geen hap heeft gegeten. En dat iedere dag opnieuw.

Maar nu, sinds een paar dagen gaat het beter… Yes, we praten samen over de dag. Over wat het leukste en wat het minst leuke was. Eten rustig en zijn binnen 20 minuten klaar. Zoals het bedoeld is. Gezellig samen aan tafel. Beetje keuvelend en je eten warm opeten. Zonder gezeur. Nouja, alleen over wat de laatste hap is. Dit voelt als pure luxe na een jarenlange strijd.

Hoe we dit voor elkaar hebben gekregen?

We hebben nummer twee op een andere plek aan tafel gezet. Met haar gezicht niet meer naar het raam. Zo kan onze artieste zichzelf niet meer zien en is de lol er blijkbaar snel af. Ze eet, lacht en is trots als haar bord leeg is. Zo simpel kan het soms zijn!

Lees ook mijn andere artikelen:

Het leed dat woensdagmiddag heet

Cato

2018-04-05T15:11:39+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen