In dit immense verdriet lag voor mij het zaadje van verlossing

/, Momlife/In dit immense verdriet lag voor mij het zaadje van verlossing

In dit immense verdriet lag voor mij het zaadje van verlossing

Vijf en een half jaar geleden. Ik ben dertig. Ik weeg 109 kilo, met bekkeninstabiliteit. Mijn twee kindjes van twee en vier jaar oud drentelen om me heen. Ik sta voor onze uitpuilende schuur. Wat een bende. Ik ben net mijn derde kind verloren. Mijn man is bij me weg gegaan. Geen werk, geen geld.
De kindjes roepen om mijn aandacht. Ik zie dat plaatje van die perfecte moeder. Die sterke, alleenstaande moeder met maatje 36. Ik kan dit niet…

Oké, zij wil een fietsje, hij wil zijn step. Dat kan ik. Maar waar is het misgegaan?

Op mijn 24e ben ik zwanger van mijn eerste zoon. Ik dans en zing elke avond in verschillende theaters in Nederland en België. Mijn eerste solo rol na mijn opleiding aan de dansacademie. Mijn vriend doet hetzelfde werk in een andere theaterproductie. We wonen samen en zijn gelukkig.
Ik ben 25 als Noah geboren wordt. En ik richt mijn leven helemaal in voor hem. Ik ben nu moeder. Zoveel liefde. Ook dit doe ik met heel mijn hart en ziel. Alles geef ik. Mijn dromen en passies zijn niet belangrijk meer. Ik zorg nu voor mijn man en kind. Dat is mijn taak. Ik leg de basis en geef mezelf daarmee ook een basis. Zij zijn mijn leven. Rust, regelmaat en reinheid. En na twee jaar wordt ook mijn dochter Alfie geboren. Wat een rijkdom. We trouwen. Het lijkt zo perfect.

Een jaar na de geboorte van Alfie ben ik voor de derde keer zwanger.

Het is wel veel, drie zwangerschappen in vijf jaar. Maar ik ga er weer voor. We groeien uit ons huis. Mijn man is veel weg. Er klopt iets niet, maar ik weet niet wat. Of ik wil het niet weten. Er komt heel veel op mijn schouders terecht. De verhuizing. Met mijn dikke buik dozen inpakken met twee kleine kindjes om me heen. Verhuizen. Hyperventilatie. Alles weer uitpakken. Alles staat gereed. Alles komt goed. Spanningen, conflicten om mij heen. Ik probeer het op te lossen.

38 weken zwanger. Mijn hartslag is te hoog.

Veel te hoog en wil niet meer zakken. Urenlang. Ik moet naar het ziekenhuis. Intensive care.
Na een halve dag in het ziekenhuis aan allemaal apparaten mag ik gelukkig weer naar huis. Ik ga de volgende dag weer naar de verloskundige. Ik geef aan dat mijn lichaam er wel klaar mee is. Ik moet nog even wachten met bevallen. Teleurstelling.

39 weken. De weeën starten.

Ik mag gaan bevallen. 1 cm, 2 cm, 3 cm, 4 cm, 5 cm ontsluiting. De verloskundige kan de hartslag niet meer vinden. Ik moet naar het ziekenhuis.

In een rolstoel word ik de verloskamer ingereden. Het licht is gedempt. De meewarige blik van de zuster. Ik snap niet waarom ze zo traag handelen. We moeten toch opschieten. Ik mag in het ziekenhuisbed gaan liggen en er wordt een echo gemaakt. Op het beeldscherm zie ik Zion. Zijn beentje zweeft bewegingsloos in het stille vruchtwater. Die oorverdovende stilte maakt me gek. Waarom komt er geen dokter aangerend? Waarom moet ik niet met spoed een keizersnee?

Het is te laat.

Ik wil weg. Ik wil onder algehele narcose. De weeën gaan ondertussen door. Ik krijg een ruggenprik. Ik moet voor het verwerkingsproces de bevalling bewust meemaken. Huilend vang ik elke wee op. Huilend probeer ik te persen. Het wil niet. Dit is zo anders dan de bevalling van mijn vorige twee kinderen. Niks werkt mee. Niks wil leven.

Als ik beval van Zion kom ik in een acute rouw. Wat heeft het allemaal voor zin? Dat ik zo hard mijn best doe om het allemaal goed te doen? Ik ervaar dat depressie en rouw hetzelfde voelen. Alleen bij rouw is er een duidelijke oorzaak.

Ondertussen is mijn familie ingeseind en is iedereen in de wachtkamer aanwezig. Ook Noah en Alfie. Mijn schatjes. Ik leef met iedereen mee. Mijn broer maakt video-opnames zodat we het later kunnen terugkijken, voor het verwerkingsproces. Ik blijf praktisch door mijn tranen heen.

Daar in de verloskamer verwelkomen we Zion. Ook al is zijn hartje al enige tijd gestopt voelt hij warm aan. Iedereen huilt. We zijn samen. Mijn lichaam wordt verzorgd net als na mijn andere bevallingen. Ik krijg een tablet om de stuwing in mijn borsten tegen te gaan.

Die nacht in het ziekenhuis.

Ik houd Zion tegen me aan. Loop met hem heen en weer in de verloskamer. Waarom klopt je hartje niet tegen me aan? Wat is dit nou? Nog één nacht mag ik hem naast me in mijn armen op een bedje van ijsblokjes houden. Af en toe val ik in slaap. Elke keer dat ik wakker word, besef ik opnieuw wat er is gebeurd.

De volgende dag moet ik een grafje gaan uitzoeken om hem te begraven.

Acht maanden later gaat mijn man weg.

Hij blijkt al enige tijd een ander te hebben.
Wat moet ik? Hoe moet ik dit verwerken? Angstaanvallen. Ik kom in één klap in mijn gevoel terecht. Zo groot, zo veel. Zingen. Niet voor het applaus maar om te verwerken. Achter de piano. Als de kinderen slapen zing ik met mijn ogen dicht het verdriet eruit.

Dus daar sta ik voor die schuur. Vijf en een half jaar geleden, 109 kg met twee kleine kindjes van twee en vier jaar oud. Ik heb een belofte gemaakt aan Zion dat ik alles zal doen om dit te overleven. Hoé weet ik nog niet. Maar in die immense leegte ontstaat ook ruimte. Ruimte om zelf te gaan leven.

Hoe ga ik dit aanpakken?

Ik heb mijn geluk gezocht in anderen proberen gelukkig te maken. De enige weg die ik nog niet heb bewandeld is de weg naar binnen. De confrontatie met mezelf aangaan. In openheid en eerlijkheid mijn patronen en verleden gaan bekijken. Door de leegte en het verdriet. De vrije val.

Ik stap over mijn eigen trots heen. Therapie op vaste basis, leren praten over mezelf, praatgroepen bezoeken jaar na jaar en lezen, lezen, lezen. Drie keer per week hardlopen voor de endorfine, dansen in de sportschool en zingen achter de piano zonder prestatiegerichtheid. Huilen, mediteren, elke ochtend om zes uur. Een vast regime. Rust. Slapen. De vaste basis voor mezelf en mijn kinderen opbouwen. Angsten aangaan. Voor mezelf opkomen, heel voorzichtig. Maar vooral voelen. De diepe, donkerte waar ik zoveel jaren voor was gevlucht. Laat maar komen. Doorvoelen.

Heel langzaam worden de depressieve gevoelens en de rouw minder.

Begin ik af en toe sprankjes van vreugde te voelen. De tranen van dankbaarheid stromen dan over m’n gezicht. Dit gevoel heb ik nooit eerder ervaren. In mezelf, met mezelf. Langzaam treed ik weer naar buiten. Krijg ik weer contact met mensen. Mensen die ook goed voor mij zijn. Ik kan het allemaal zelf. Ik leer op mezelf staan. Onafhankelijk. Ik heb geen man nodig om gelukkig te zijn. Ik haal m’n rijbewijs. Ga voor het eerst alleen op vakantie naar het noorden van Ibiza. Zet mijn bedrijf op als zangeres en stemcoach. Geef sporttrainingen aan zwangeren en net bevallen moeders. Ik leer dat ik het kan. Vijf en een half jaar lang doe ik het echt zelfstandig, voor het eerst in mijn leven zonder…

Mijn stem

Nu ben ik op het punt aanbeland dat ik mijn stem weer laat horen door de liedjes, die ontstaan zijn vanuit rouwverwerking, uit te brengen. In mijn tempo. Wanneer het goed voelt. Dat is mijn manier van leven geworden. Vorig jaar stond ik in het theater met mijn eerste zelfgeschreven en -geproduceerde voorstelling ‘Mijn Stem’ – een intieme vertelling in woord en muziek over mijn proces.

In dit immense verdriet lag voor mij het zaadje van verlossing en hoewel ik Zion nog elke dag mis, is hij ook de motor geweest, zelfs voor mijn bedrijf (House of Zion). Zo leeft hij voort.

Dit is het liedje dat ik graag opdraag aan Zion: Sunny new day

Noortje Fassaert

Ik ben Noortje Fassaert, 35 jaar oud en trotse moeder van Noah (9) en Alfie (7). Met zijn drietjes (plus onze twee cavia’s Snuffy en Swaggi) wonen we in ons knusse huisje in de Jordaan in Amsterdam waar ik ook stemcoaching geef. Als zangeres en songwriter breng ik momenteel mijn eigen liedjes uit en stond ik vorig jaar in het theater met mijn eerste zelfgeschreven en geproduceerde voorstelling ‘Mijn Stem’.

Ik geniet erg van het samenzijn met mijn kinderen. Af en toe een stevig potje voetballen met mijn zoon, wat ingewikkelde yoga- en dansposes uitproberen met mijn dochter of gewoon lekker tegen elkaar aan hangen op de bank, daar word ik gelukkig van.
Na een intens verdrietige periode in mijn leven ben ik gaan leren gezin, werk en hier en daar tijd voor mijzelf in balans te houden. Met af en toe een uitschieter lukt dat aardig!

Volg mij op https://www.facebook.com/nfassaert of kijk eens op mijn website http://noortjefassaert.com/.

2018-05-07T20:38:22+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen