Ik neem gewoon even afstand!

//Ik neem gewoon even afstand!

Ik neem gewoon even afstand!

Mijn vader, lag standaard de eerste dagen van de zomervakantie te slapen. De rest van het gezin sloop dan muisstil en fluisterend door het huis. Want we wisten: pappa moet eerst slapen en daarna kunnen we op vakantie. Na 12 uur stapten we in de auto en reden we in één ruk naar Zuid Frankrijk en kon het grote genieten beginnen. Later als puber had ik een stuk minder begrip voor zijn gedoe. Heerlijk vond ik die lange lome weken die mij te wachten stonden. Hoezo kon hij niet vanaf dag één in de vakantie stand staan?

Werk loslaten.

Nu vele jaren later zou ik willen dat ik met een paar uurtjes slaap alle stress van het voorgaande jaar uit mijn systeem zou kunnen werken. Het lukt mij namelijk tegenwoordig bitter slecht in de weekenden, maar ook in de vakantie om mijn werk los te laten. Hoe georganiseerd ik ook probeer om voor het begin van de vakantie mijn werk af te ronden, het gaat uiteindelijk altijd mis. Sta ik toch weer bij de plaatselijke hotspot de laatste wijzigingen in een artikel aan te brengen of met een druipend badpak en gillende kinderen op de achtergrond een casting voor een televisieprogramma telefonisch te ondergaan. Zo lopen vrije tijd en werk toch steeds weer door elkaar.

Er is geen onderscheid meer tussen werkweek en weekend.

Nou weet ik ook wel dat het vroeger veel makkelijker was om je werk los te laten. Ik weet dat mijn vader eens in de week in een telefooncel met een zak losse muntjes de zaak belde om de omzet door te nemen en dat was het. Hij had geen mobiel, en ook in het weekend trok hij de deur achter zich dicht om pas op maandagochtend met een kop koffie rustig de nieuwe week op te starten. Die vlieger gaat helaas bij mij niet op. Ik breng tegenwoordig ook het weekend door in staat van volledige paraatheid. Mailtjes, berichten en werkafspraken stromen eindeloos binnen op mijn smartphone, daardoor is er gewoon geen duidelijk onderscheid meer tussen werkweek en weekend. Door de digitale wereld is mijn werk altijd in de buurt. Mijn vader werkte ook hard, maar als hij vrij was, dan was hij ook echt vrij.

Nooit meer uitgerust.

Vroeger was er geen 24 uurs economie en hoefde je niet steeds te laten zien goed het met je gaat en hoe leuk je bent. Tegenwoordig staan we altijd maar in verbinding, en doordat je steeds moet reageren op berichten van buitenaf sta je eigenlijk altijd aan. Het wordt eigenlijk niet geaccepteerd als je niet direct op een werkmail reageert. Of iets een paar dagen laat liggen. Uiteindelijk wordt werken in je vrije tijd een gewoonte en dan bereik je vroeg of laat het punt dat je je nooit meer uitgerust voelt.

Ik stop er mee.

Ik heb daarom besloten dat ik de komende vier weken afstand neem van alle verplichtingen en rigoureus de stekker eruit trek. Ik ga doen wat ik vroeger kon als de beste: die lange lome weken op mij af laten komen. Even niet aan oude of nieuwe opdrachten denken, maar wel aan mooie nieuwe toekomst plannen. En nu zal dat de meesten van jullie niets kunnen schelen. Zondag klik je zwangerschapsloket open en dan lees je hier een stukje van iemand anders, en dan denk je: stukje. En dan ga je verder met je dag. Maar soms hoor ik van mensen dat ze met mij ontbijten, en dat maakt me altijd heel gelukkig. Sowieso is het ontbijt mijn lievelingsmaaltijd en dat mensen die maaltijd met mij willen delen, vind ik eervol. Dus voor die mensen kondig ik even aan dat ik er vier weken mee stop.

Leuk voor een column.

Laatst vroeg iemand aan mij hoeveel columns ik had geschreven. Ik wilde dat niet berekenen, want ik was bang dat ik het te veel zou vinden en nooit meer zou willen schrijven. Ik doe dit, artikelen schrijven voor zwangerschapsloket, in ieder geval al anderhalf jaar. Dus als u mij dus trillend en gedesoriënteerd door de straten ziet lopen, is het omdat ik moet wennen aan het gebrek aan deadlines. Afgelopen week kreeg ik mijn eerste rechtse van mijn boze dochter, en dacht: agressie, peuterpuber, leuk voor een column. Ik had ook een twee jarige die zo’n erge driftbui had dat ze moest spugen, en toen dacht ik wederom: driftbui, peuterpuber, leuk voor een column. Maar ik bewaar het gewoon, mijn hoofd zal in september uit elkaar knallen van de onderwerpen, wat prettig is voor een columnist.

En als het echt niet meer gaat, verschijn ik misschien bij willekeurige lezers aan het ontbijt.

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2019-07-28T21:57:00+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen