Hoogzwanger en een peuter (puber)

/, Momlife/Hoogzwanger en een peuter (puber)

Hoogzwanger en een peuter (puber)

Je ziet het al van ver wanneer ik aan kom waggelen. Nog maar heel eventjes en ik moet bevallen – voor de tweede keer welteverstaan.

Rond het derde trimester mag je als zwangere vrouw gaan dealen met alle cliché-opmerkingen van: “Slaap nu het nog kan, haha!” “Zoooo wat een grote/kleine buik” etc.. Hier heb ik ‘gelukkig’ al ervaring mee opgedaan tijdens mijn eerste zwangerschap. (Tip: Zeg gewoon “Oh ja joh?” – terwijl je de persoon in kwestie neutraal aan blijft staren.)

Maar nu…

Met mijn tweede zwangerschap heb ik nog iets anders waarmee ik moet dealen naast alle cliché-opmerkingen: Onze tweejarige dochter.

Laten we eerlijk zijn: Hoewel er vast en zeker moeders zijn die er fluitend doorheen gaan (ik ben jaloers) is zwanger zijn, en dan met name het laatste trimester, nogal vermoeiend. Het liefst zou ik dan ook gewoon de hele dag als een soort aangespoelde walvis op de bank liggen. Helaas denkt mijn peuter daar anders over.

Alles samen doen.

Alsof ze het aanvoelt wil ze alles samen doen sinds ik zwanger ben, van alleen spelen is geen sprake meer. 

Nu is dat binnenshuis redelijk makkelijk op te lossen zonder dat mijn zwangere lijf hierbij in de weg zit. We spelen samen met de blokken, zingen liedjes, kleuren en soms, héél soms, liggen we samen als twee aangespoelde walvissen op de bank te kletsen over de belangrijke dingen in het leven zoals Nijntje en soepstengels.

Mama tilluuhhh!

Ons kind, die als baby liever wilde rennen dan kruipen, kan opeens niet meer zelf lopen wanneer we buiten zijn. Na enkele stappen laat ze zich, met gevoel voor drama, op de grond vallen terwijl ze met grote ogen ‘“Mama tilluuuh!?” vraagt/commandeert.

Iedere (ex)hoogzwangere vrouw weet dat een extra gewicht bovenop alles wat je al bijna negen maanden met je meedraagt niet heel bevordelijk is voor je energie/bekken/gemoedstoestand. 

Rotmoeder

Maar probeer dat maar aan een peuter uit te leggen – want hoe graag ik haar ook zou willen tillen. Het lukt me niet. Het feit dat mama haar niet kan tillen heeft, hoe pedagogisch correct ik het ook aan haar verwoord, een boze peuter als gevolg die met een hoop motivatie (lees: Geluid) de hele buurt duidelijk maakt wat voor rotmoeder ze wel niet heeft.

Wachten

Nu ben ik groot voorstander van dat alle emoties geuit mogen worden en van mij mag ze dan ook boos/teleurgesteld zijn als iets niet gaat zoals ze wil. Ik ga daarom dan ook naast haar zitten wanneer ze met haar act bezig is en laat haar uitrazen. 

Onze buurt is (hopelijk) inmiddels dan ook gewend aan het beeld van een peuter die boos op de grond ligt met een bolle vrouw/walvis die ernaast zit te wachten.

Zodra ons meisje, naar haar idee, iedereen voldoende duidelijk heeft gemaakt dat haar moeder écht niet leuk is gaat ze weer staan, klopt ze haar kleertjes af en krijg ik een dikke knuffel. Het kleine, boze mensje is voor nu weer even uitgeraasd.

Lachen

Mijn peuter is nogal consequent en voert haar act dan ook standaard iedere keer wanneer we naar buiten gaan op. Een groot voordeel hieraan is dat het voor haar (en mij) inmiddels zó voorspelbaar is dat ze steeds sneller klaar is met haar act. Inmiddels zijn we al zo ver dat ze zich met een grote lach op de grond laat zakken en giechelend “Mama tilluuuh?!” vraagt terwijl ze vervolgens een kort nephuiltje inzet en erbij gaat liggen (zie foto). Ik kan er ook alleen nog maar heel hard om lachen.

Handig, die zomer

Het is maar goed dat ik hoogzwanger ben in de zomer want het zit toch een stuk prettiger naast mijn peuter/aspirerend actrice in de zon op de stoep dan in de regen tussen de gevallen blaadjes. Wanneer de blaadjes weer gaan vallen zal haar broertje ook alweer een paar weken oud zijn en zijn we een gezin van vier. 

Tot die tijd ben ik heel bewust van de tijd die ik samen heb met haar, het meisje dat mij moeder maakte. En of dat nu op de stoeprand is wachtend op een dikke knuffel nadat ze is uitgeraasd of samen blokkentorens bouwend op het kleed in onze woonkamer: Ik geniet.

Lees ook mijn andere artikelen:

Renée

Hi, ik ben Renée (28) verliefd op Yaël (31) en trotse moeder van Eva (2). Deze zomer verwachten wij ons tweede kindje.

Ik ben een moeder die, net als vele moeders, ook maar wat doet en eigenlijk alleen kijkt naar wat goed voelt voor ons gezin. 

Onbewust kan ik door de ‘ikdoeookmaarwat’-keuzes die ik gemaakt heb als ouder inmiddels voor sommige mensen in de categorie ‘hippie-moeder’ vallen: 

Lang borstvoeding geven? Draagdoeken? Co-sleeping? Rapley? Een lama als huisdier?: Ik kan het allemaal afvinken, op dat laatste na.

Als moeder probeer ik alle ballen hoog te houden die werk, gezin, mijn relatie, peuterdriftbuien en het proberen te onderhouden van een sociaal leven met zich meebrengen. Over alle ervaringen die ik opdoe met het moederschap schrijf ik op zowel Zwangerschapsloket als op mijn instagram: www.instagram.com/mommy.of.eva

Ik ben altijd heel benieuwd naar ervaringen en meningen van andere ouders, laat dan ook gerust een comment of bericht achter.

2018-08-16T20:05:53+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen