Heb ik je al eens verteld dat….

//Heb ik je al eens verteld dat….

Heb ik je al eens verteld dat….

Heb ik dat al verteld? Ja, dat heb je al verteld mam…….Het lijkt wel nu mijn moeder ouder wordt, er steeds meer laatjes open gaan met vergeten herinneringen. Voor mij een onverwacht cadeau, want zo krijg ik steeds meer te weten over mijn eigen kindertijd. Dan zie ik mijn moeder kijken naar mijn kinderen en ineens weet ze weer hoe het was en vertelt ze over mijn puber streken, dat ik als kleuter ook van die mooie lange haren had en hoe mijn vader altijd trots met mij rond paradeerde. Langzaam druppelen dan de herinneringen binnen en vertelt ze haar eigen versie.

Steeds een beetje mooier.

“Je begint steeds meer op oma te lijken” zeg ik dan ook steeds vaker tegen haar. Zij deed dat ook. Zij vertelde ook steeds weer dezelfde verhalen. Bijna dezelfde, want ook zij maakte ze ook steeds mooier. Het is wat ouderdom met mensen doet. Je maakt verhalen mooier, want in je herinnering worden verhalen nou eenmaal vanzelf mooier.

Ik merk dat ik het zelf ook heb.

Dat ik naar mijn oudste zoon kijk en denk hoe dan? Hij is inmiddels negentien en de meeste herinneringen komen uit zijn fotoalbum. Ik ben zoveel vergeten van zijn babytijd. Waar was ik met mijn gedachten? Was ik dan wel echt een goede moeder? Als ik al die jonge moeders om mij heen zie met hun eerste kind, uitgeput door gebroken nachten, werk en zorg overdag, dan weet ik ergens nog wel dat ik nooit in mijn leven zo moe was als toen. Maar ik herinner me toch vooral de momenten van intens geluk. De momenten dat ik trots mijn zoon aan mijn ouders liet zien en enkele dagen later voor het eerst achter de kinderwagen liep. Gelukzalige momenten.

Het laatje met vergeten herinneringen.

Heel soms gaat bij mij ook een laatje met vergeten herinneringen open. Dan kijk ik naar mijn jongste dochter en zie de gelijkenis met haar 17 jaar oudere broer. Ineens weet ik dan weer wat hij lekker vond en wat niet, en hoe hij dat dan liet merken. En dat ze ook zo’n schattige schaterlach heeft als haar broer. Vaak zoek ik dan gelijk driftig tussen de foto’s voor bewijs. Met de oude albums op schoot vallen de herinneringen mij weer binnen. En ik vertel ze keer op keer, steeds een beetje mooier. Er is niks aan te doen, ook ik ga langzaam steeds meer op mijn eigen moeder lijken. Toen ik net moeder was, wilde ik dat absoluut niet. Ik wilde vooral alles anders doen. Maar nu ik ouder ben wil ik het wel. Want weet je, mijn moeder is namelijk de liefste oma van de wereld! Wie wil daar nou niet op lijken…… Heb ik al eens verteld dat………

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2019-05-12T20:46:55+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen