Grappen maken over een tweeling, dat doe je niet… Euhm

//Grappen maken over een tweeling, dat doe je niet… Euhm

Grappen maken over een tweeling, dat doe je niet… Euhm

Aarzelend omdat ik bang was voor een teleurstelling belde ik de gynaecologie op. Ik ben niet ongesteld geworden en heb een heel flauw positief testje. “Dan gaan we toch gewoon even bloedprikken” klonk een Amsterdamse stem aan de andere kant van de lijn. “Als je voor twee uur prikt, bel ik je morgen nog terug met de uitslag.” Té spannend!!! En mijn geluk kom dan ook niet op toen ik dezelfde dag nog gebeld werd. Mevrouw, u bent zwanger hoor!

Dus ik was zwanger, snel met roken gestopt, want dat had ik juist weer opgepikt. Naasten ingelicht en dan maar aftellen naar de 7 weken echo. Echt zwanger voelde ik mij niet, ja moe en geprikkeld, maar mijn buik liet iets anders zien. Sjeeeeeee heeeeeee zei een vriendin toen ik mij op een nog al onhandige manier van mijn paard liet zakken. Kan je nu al niet meer normaal afstijgen?! Niet meer normaal afstijgen?! Ik krijg mijn broeken niet eens meer dicht! Ik vond dit nog heel mooi gedaan en met grote ogen keek ze naar mijn openstaande rijbroek. Ik zei nog, Tja een tweede zwangerschap he! Gaat altijd wat harder. En compleet clueless ging ik de laatste 2 weken naar de echo in.

En toen was de dag daar. Ik was ontzettend nerveus, omdat ik eigenlijk nog steeds niet kon bevatten dat ik dan echt zwanger zou zijn. Op weg in de auto was ik internet aan het afspeuren op zoek naar een echofoto van een tweeling, dat vond ik grappig, kon ik mijn vriendin aan het schrikken maken. Dus grinnikend zat ik naast mijn man toen hij vroeg waar ik zo een lol om had. Dus ik vertelde van mijn “lollige” plan. Hij lachte smakelijk mee, hij kon het gezicht van mijn vriendin al voor zich zien. Tot we in de wachtkamer zaten. Toen zei hij “weet je, doe dat maar niet joh! Een tweeling echo sturen. Het zal je maar gebeuren dat je er twee krijgt!” Daar moet je geen grapjes over maken. En ineens zag ik de ernst in, daar moet je inderdaad geen grappen over maken, het zal je maar gebeuren!

Het was zover, komen jullie binnen? En daar gingen we, zullen we een kloppend hartje zien?! Het was een hele leuke gynaecoloog. “Daar gaan we dan” zei ze. Kijken of het dan echt is gelukt zonder onze hulp. En na wat bewegen en zoeken was daar het kloppende hartje! Oh, wat onwerkelijk! Ze legde uit wat we zagen en feliciteerde ons met dit heugelijke nieuws. Compleet gelukkig ontvingen we de felicitatie. Ik kijk nog even verder of de baarmoeder in orde is hoor. “Ja natuurlijk” antwoordde ik gelukzalig! Maar toen ze maar bleef kijken, vroeg mijn man wat ze eigenlijk zocht. Sja zei ze, ik zie hier iets, dat lijkt wat vocht, ik kan het niet duiden, dus ik kijk nog even verder. Ijzige stilte volgde, die mij man doorbrak met de vraag “Het is er toch niet nog een he?” Nou zei ze, ik kijk nog even goed. Waarop ik vertelde over mijn grapje van de tweeling echo voor mijn vriendin. Maar dat doe je niet zei ik, want daar maak je geen grappen over en toen onderbrak ze mij………. Maar het zijn er wel twee, kijk maar even mee, hier is nog een kloppend hartje.

Daar lag ik dan, met mijn goede gedrag en mijn stomme grapjes. Mijn man die de koele ridder in al mijn verhalen is, viel stil. Ik besloot maar gewoon te gaan huilen, ik wilde wel de schijn van geluk ophouden, maar dat lukte niet. Ik feliciteer je toch, want je bent zwanger en dat wilde je. En daar moest ik het mee doen. De mazzel! Leuk een tweeling! Heel veel geluk! En zoek het uit! Zo voelde het echt! Hoe dan?! Hoe op aarde is het mogelijk dat IK of all people een tweeling krijg?!

De eerste vier weken kon ik alleen maar huilen (en kotsen van alles wat naar bloemen rook), iedere ochtend trof mijn man mij huilend in de badkamer aan. Vol wanhoop en iedere ochtend pepte hij mij weer op met de gedachte dat alles goed kwam en dat wij dit echt zouden kunnen. Tot de volgende ochtend inzinking en zo door naar de 12 weken echo.

De dag voor de echo zei een kennis. “Het is nog zo pril, misschien ben je er wel eentje verloren joh! Dat hoor je zo vaak!”

En daar kwam de ommezwaai. Eentje verliezen?! Oh nee dat kan niet, want ik houd nu al van ze! Dat is wat ik mij toen ter plekke besefte en mijn opluchting was dan ook zo groot toen er na veel zoeken, twee kloppende hartjes werden gevonden.

Zoals we het nu zien is dit een twee-eiige tweeling. Ja zei hij, dat moet wel, want ze hebben alles apart, vliezen, placenta’s, vruchtzakken, ja ja dit is twee-eiig.  Maaaaaarrrr we wachten even de twintig weken echo af, dan weten we de geslachten voor iets meer zekerheid. En de eerste vraag die ik stelde was, komt dit door de pregnyl van de maand eerder?! Ben ik 4%van de gebruikers die een tweeling krijgen?! Hij verzekerde mij dat dat niet kon, dit was gewoon moeder natuur, want dat middel werkt maar 24 uur. Dus ik was opgelucht, was het toch niet mijn eigen schuld (knipoog!)

Op naar de 20 weken echo……….

Meer informatie over een tweelingzwangerschap?

Lees ook mijn eerste artikel:

Na 2 maanden proberen, gestopt met IUI en toen..

Nelleke

Hey, ik ben Nelleke, 38 jaar jong en citymom uit Amsterdam.

Trotse moeder van Mickey van 15 en zijn zusjes Teddie en jill van 4 jaar.

Getrouwd met de leukste man. En met zijn vijven en Doodle Frankie hebben we een druk maar ontzettend leuk leven.
Je kunt mij ook volgen op instagram: Teddy and Jill.

2018-04-17T12:08:22+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen