Geluk ligt in de zandbak

//Geluk ligt in de zandbak

Geluk ligt in de zandbak

De hele zomer smacht ik naar 21 september, de officiële start van de herfst. Het moment dat het vroeger donkert, de winterjas promoveert van de zolder naar de kapstok, de verwarming aan gaat, en dorre bladeren en eekhoorns door het logo van Google waaien. Er is voor mij geen mooier seizoen dan de herfst. De muggen en wespen zijn weg, geen geluid meer van jankende zaagmachines, en krijsende schuurmachines, je hoeft je benen niet meer te scheren, de buitendeur en ramen gaan dicht en het allerbelangrijkste je kunt weer suf binnen zitten met een stapel tijdschriften zonder je schuldig te voelen.

Herfst en winterdip.

Maar de herfst en de winter hebben naast kapot gewaaide paraplu’s en klamme regenpakken voor mij ook een ander nadeel. Want als de blaadjes van de bomen vallen krijg ik vanwege het tekort aan daglicht last van allerlei vage klachten. Ik ben moe en lusteloos, ga piekeren en hoe meer de bomen de bladeren loslaten hoe lastiger ik het vind om mijn eigen sores los te laten. De korte dagen vol kou en nattigheid beginnen opeens te vervelen, de ochtenden worden steeds zwaarder,  mijn energielevel daalt, en ondanks de liters warme thee, dikke truien en warme sloffen ben ik niet warm te krijgen en niet van mijn plaats ook.

Niet dat ik de hele zomer constant als een blij hert rondhuppel, maar het verschil is er. Mijn man is overigens geen haar beter. Zet hem in de tuin met 40 graden, BBQ aan, biertje erbij, en hij is volledig in zijn element. Maar zodra de herfst in zicht is heeft hij geen zin meer om naar buiten te gaan en zijn bed uit te komen. Onder een dekentje wil hij liggen, op de bank, met een warme bak koffie.

De oplossing is dichterbij dan je denkt!

Mijmerend over de donkere dagen zie ik door het raam mijn destijds 2 jarige zoon in de zandbak. De regen heeft het zand nat en modderig gemaakt. Uitbundig smeert hij klodders bagger in zijn blonde haartjes. Het lage licht strooit een gouden glans over de bladeren en mijn inmiddels zeer smerige maar zielsgelukkige peuter. Hij doet niet mee aan die onzin. En gelijk heeft-ie. Een herfst of winterdip verdwijnt niet door met de gordijnen dicht onder een deken te gaan zitten. De oorzaak is biologisch en de oplossingen is dat dus ook.

Dus sindsdien sleep ik mijzelf onder mijn warme dekentje vandaan en ga ik ondanks mijn rillende ledematen dik ingepakt toch naar buiten, ik bak appeltaarten en stoof de peren uit mijn tuin en in de avond doe ik mij tegoed aan stevige stampotten met gekookte spek en worst en ga lekker een uurtje vroeger naar bed.

En zo omhels ik dankzij mijn zoon elk jaar mijn dip als een oude vriend op visite. Die welkom is en voor wie je vriendelijk bent. Omdat je weet dat-ie straks vanzelf weer weggaat. En tot die tijd ligt de oplossing voor mijn dip buiten……in de zandbak.

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2018-12-02T21:05:20+00:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen
Inline
Inline