Extreme eenkennigheid en angsten, wat doe je ermee?

/, Kleuter/Extreme eenkennigheid en angsten, wat doe je ermee?

Extreme eenkennigheid en angsten, wat doe je ermee?

Je zou het niet zeggen als je mijn dochter hand in hand met haar opa op een brug ziet lopen, maar rond haar eerste levensjaar werd ze extreem eenkennig. Uit het niets begon ze, als ik bezoek of familie over de vloer kreeg, hartverscheurend te huilen. Dan raakte ze zo over haar toeren dat ze begon te spugen, zich uit frustratie op de grond liet vallen en net zolang met haar hoofd op de stenen vloer bonkte totdat ik het bezoek moest weg sturen. Ik probeerde van alles. Eerst rustig kennis laten maken met het bezoek, negeren, in de box als de visite kwam, het hielp allemaal niks.

In de kinderwagen voltrok zich het drama op dezelfde manier.

Als iemand contact met haar probeerde te maken, zette ze het eveneens op een krijsen. Vreselijk vond ik het. Ik kon met niemand meer afspreken en tijdens de ritjes met de kinderwagen zorgde ik dat ik met niemand contact maakte. Iedere moeder weet hoe belangrijk en noodzakelijk de bezoekjes van familie, vriendinnen en praatjes op straat zijn om de dag die voornamelijk uit zorgen bestaat, door te komen. Ik raakte volledig geïsoleerd.

Extreme eenkennig.

Het was duidelijk, we moesten het probleem aanpakken, zo kon het niet langer. Niet voor mij maar ook niet voor mijn dochter. Tijdens het 18 maanden consult adviseerde het consultatiebureau om mee te doen aan Samenspel, een initiatief van de gemeente. En met succes. Samen met twee gediplomeerde leidsters hebben we haar over haar eenkennigheidsfase heen geholpen. In het begin was het een grote krijspartij en negeerde ze volledig de leidsters en de andere kinderen die met haar wilde spelen. Maar na een aantal lessen ging ze met kleine stapjes vooruit. Ze leerde mensen vertrouwen en te spelen met andere kinderen. Zonder problemen stroomde ze door naar de peuterspeelzaal, waar ze tot haar vierde jaar op heeft gezeten.

Wat de extreme eenkennigheid veroorzaakt heeft, weet ik nog steeds niet.

Alle kinderen van die leeftijd hebben wel een moment dat ze angstig zijn en liever de hele dag boven op mamma willen zitten, maar meestal gaat het vanzelf weer over. De uitdagingen om hun heen zijn vaak ineens belangrijker dan mamma en zo maken ze zich vanzelf los en gaan op ontdekking. Ik denk zelf dat haar tweeling band het probleem versterkte. Ze hadden elkaar, voor hun was er niet de noodzaak om zich aan een ander te binden. Gedrag wat ik op dit moment nog steeds zie. De tweeling laat mij nog steeds maar mondjes maat toe in hun leven. Als ik mij tegen één van hen keer, keren ze zich beide tegen mij.

Huiveren van kippen en gillen om een spin.

Mijn tweeling heeft altijd al moeite gehad met alles wat nieuw en anders was. Ze huiverden ooit van onze kippen, gillen nog steeds om ieder spinnetje en hebben hoogtevrees. Waar die angst vandaan komt is mij een raadsel.  En kippen staan nou niet echt bekend als bloedlink of griezelig. Het zal eerder iets zijn met de fase van het magisch denken waar mijn peuters toen in zaten. Dan lopen werkelijkheid en fantasie nog door elkaar. Mogelijk hebben ze ooit een eng filmpje over een kip gezien of hebben ze erover gedroomd.

Uiteindelijk is angst ook een soort van noodzakelijk.

Als je er de boeken op na slaat blijkt dat aanleg van groot belang is bij het ontwikkelen van angst. Een kind dat vrij en zonder angst de wereld in stapt zal zich echt niks aantrekken van een spinnetje, terwijl een angstig kind in een spannende situatie, zoals onweer, een kamer vol vreemde mensen of een spin wel reageert. Sommige angsten zoals verlatingsangst en angst voor monsters onder het bed horen er gewoon bij. Uiteindelijk is angst ook helemaal niet erg om te hebben. Als kinderen helemaal geen angst zouden hebben, was het leven wel heel gevaarlijk. Dan zou de mens überhaupt niet overleven. Je springt dan namelijk zo van een hoog gebouw af, of steekt zomaar de straat over. We hebben nou eenmaal angst nodig om te functioneren. Ik heb gemerkt dat het moederschap mij ook een stukje dapperder heeft gemaakt. Je stapt nou eenmaal sneller over je eigen angst heen om je kinderen te leren dat iets niet eng is. Dus ga ik met een glimlach in die tandarts stoel zitten en trotseer ik mijn hoogtevrees. Ik kan toch immers niet mijn dochter in die hoge boom laten zitten?

Het gaat gelukkig allemaal weer over.

Dat het ook bij ons allemaal weer overgaat, bleek wel afgelopen vakantie in Frankrijk. In het schattige stadje Digoin ligt meters boven de grond een brug die schepen over de rivier naar het andere gedeelte van het kanaal brengt. Een indrukwekkende sluis zorgt ervoor dat de waterstanden gelijk zijn en de boten kunnen doorvaren. En in plaats van weg te lopen pakte Saar de grote hand van haar opa en liet zich zo over de brug heen leiden. Voor de meeste mensen misschien een heel normaal tafereel om een opa met zijn kleindochter te zien, maar het was een hele grote mijlpaal, die niemand en zeker Saar zelf, ooit voor mogelijk had gehouden…..

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2019-06-09T20:26:18+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen