Ervaringsverhaal: de bevalling van Nelleke

//Ervaringsverhaal: de bevalling van Nelleke

Ervaringsverhaal: de bevalling van Nelleke

Dus de weeën vielen weg. Het eerste wat ik dacht was “Pffffffff, wat zullen we nu weer gaan beleven? Niet bevallen?!”

Ondertussen kwamen eigenlijk alle angsten, die ik al heel de zwangerschap voelde, voorbij. Straks krijg ik een keizersnede…….. Of wordt er eentje geboren, maar kan die andere baby niet normaal geboren worden en krijg ik alsnog een keizersnede. Straks overlijdt er eentje. Ik werd met de minuut angstiger en angstiger.

Er werd een andere gynaecoloog bij gehaald. De gynaecoloog waarvan ik al hoopte dat ze erbij zou zijn. Een oudere vrouw. Eentje waar je van weet dat zij ervoor zorgt dat alles goed gaat komen. Zo’n vrouw die je eigenlijk met elk examen of spannend moment erbij kan hebben. Gelukkig, ze was erbij!

Ze legde uit dat ze nu graag over wilde gaan op weeën opwekkers omdat ik al te ver op weg was om maar af te wachten wat er ging gebeuren. Ik stemde in. Zo gezegd, zo gedaan. Het infuus werd aangelegd en de medicatie werd toegediend.

Iedereen had het naar zijn zin

Mijn man zat lekker te keuvelen met de verpleegster, onder het genot van een lekker chocolaatje en een kop koffie. Zij was zelf bevallen van een tweeling en wilde deze bevalling dolgraag mee maken. Iedereen had het naar zijn zin, want ondanks dat de weeën weer flink aan het pieken waren, zat ik nog steeds zeer comfortabel niet te puffen. Ik voelde gewoon geen weeën! Nog steeds niet.

Maar dat bleef niet zo

De weeën werden pijnlijk en binnen een uur wist ik weer hoe het voelde om te bevallen. Zuchtend en “Deze -wee -komt -nooit- meer -terrrrruuuuuug” puffend begonnen mijn darmen op te spelen. Ik kon mij van de vorige bevalling herinneren dat dat betekent dat het einde in zicht is. Maar de pijn werd zo heftig dat ik besloot het leuk te houden aangezien dit mijn laatste bevalling was en ik vroeg om pijnstilling. Ik had daar zulke geweldige verhalen over gehoord! Helaas was het al te laat voor de ruggenprik en kreeg ik morfine.

Gelukzalig grinneken tijdens de weeën

Nooit eerder kreeg ik morfine en de vele verhalen die ik erover kende waren waar. De pijn was nog even heftig, maar ik was zo happy dat ik daar heel anders mee om kon gaan. Wat een geluksbeleving! Ik zat een beetje gelukzalig te grinniken, terwijl de weeën mij in een high naar het plafond drijfden. Want die weeën bleven ongekend heftig en in een storm door werken. De ontspanning had zijn werk gedaan. Na een uur kreeg ik persdrang en na controle bleek dat ik binnen dat uur van 6 naar 10 centimeter ontsluiting was gegaan. In no-time stond de verloskamer vol met mensen (artsen en verpleegkundigen). Ik mocht gaan persen.

Even kwamen alle angsten van daarvoor terug over wat er allemaal fout kon gaan. Het ging allemaal zo snel dat ik daar niet in kon blijven hangen, want met 3 persweeën was daar baby #1! Een schattig klein baby’tje dat ondanks de 35 weken, toch een enigszins bol toetje had met best wat zwarte haartjes.

Baby #2 werd gelanceerd

Ik kon haar maar kort bewonderen, want nu kwam iedereen in actie. De gynaecoloog zei heel ernstig “Kijk mij nu goed aan en luister heel goed naar wat ik zeg! Je mag nu niet afhaken, luister goed naar me! We gaan er nu alles aan doen dat de tweede baby niet draait. We gaan haar nu naar beneden duwen.”

En voor ik het wist was de andere gynaecoloog hard op mijn buik aan het drukken en waren de persweeën terug om te mogen persen. De eerste perswee en zuchten, tweede perswee zuchten.

Maar ik kon het niet meer tegenhouden en terwijl de gynaecoloog min of meer schreeuwde “Zuchten!!!!”Werd baby #2 gewoon gelanceerd! De gynaecoloog kon haar nog net bij haar enkel vangen, anders was ze op de grond gevallen.

Van een twee-eiige naar een eeneiige tweeling?!

Dat was baby #2, precies hetzelfde baby-tje als #1?  Maar alleen iets magerder. Ik snapte het niet zo goed meer, misschien ook door de morfine. Deze baby’s leken precies op elkaar en vanaf het begin werd mij verteld dat ik een twee-eiige tweeling zou verwachten! De gynaecoloog zag het ook. “Oh zei ze, deze lijken wel erg veel op elkaar, misschien maar de placenta (die 1.1kg woog!) op DNA laten onderzoeken?” Maar zo grockie als ik was, leek dat overbodig . Zoiets zag en zie je toch direct…….

Lees ook mijn andere artikelen:

Nelleke

Hey, ik ben Nelleke, 38 jaar jong en citymom uit Amsterdam.

Trotse moeder van Mickey van 15 en zijn zusjes Teddie en jill van 4 jaar.

Getrouwd met de leukste man. En met zijn vijven en Doodle Frankie hebben we een druk maar ontzettend leuk leven.
Je kunt mij ook volgen op instagram: Teddy and Jill.

2018-11-26T16:00:12+01:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen