Eerste keer wintertijd….

//Eerste keer wintertijd….

Eerste keer wintertijd….

6.18, daar liggen we dan. Bedankt wintertijd.
Ik hoor mijzelf denken “niet aanstellen, hoort erbij, hij is pas 6 maanden, hij is nog zo klein.” En toch, het is echt pas 6.18, dit ben ik niet gewend!

Het begon zo goed.

In de zomertijd sliep hij rustig door tot 8.30. Heerlijk, dat was ons ritme. En zoals dat met alles gaat met baby’s, zodra je denkt “Nu heb ik het ritme te pakken”  hoppa, toch niet! “We gaan het weer even anders doen mama” denkt je baby dan.

Met 8 weken sliep Xander al door, wat was ik hier blij mee! Als alleenstaande moeder is het al druk genoeg. Wennen aan een leven samen met je baby, huishouden, boodschappen, familie, vrienden, voedingen, jullie herkennen het vast wel. Dus een goede nachtrust was een zegen. Hierdoor hield ik het vol. Ik herkende dan ook niet de horror verhalen van ouders over gebroken nachten of het niet kunnen slapen. Ik was geen wandelend wrak gelukkig. Overdag had ik dus genoeg energie om alle ballen hoog te houden.

Tot die wintertijd.

Ok goed, je leest je in, kiest de tips uit waarvan je denkt “die passen bij mij en mijn baby” en laat het dan maar gebeuren. Dus op zaterdag op de normale tijd naar bed gegaan en dan maar afwachten wat er gaat gebeuren. Zondagochtend 6 uur, meneer was klaar wakker, voor hem natuurlijk gewoon 7 uur. En sindsdien hebben we rommelige nachten: vaker willen eten, overdag korter slapen. In mijn hoofd blijf ik denken “Het hoort erbij, hij doet het heel goed, niet zo aanstellen.” Ik moet zeggen, dit helpt mij wel om positief te blijven en om op de leuke dingen te blijven focussen.

Maar niet alleen die wintertijd….

Want met de wintertijd komen ook de wat meer herfstige dagen. Niet alleen het weer, ook de snottebellen invasie. Virussen steken de kop op, ook op het kinderdagverblijf. Dus ook mijn kleine lieve baby moest het ontgelden. Ik werd gebeld door het kinderdagverblijf dat hij had overgegeven, geen fles wilde en niet echt wilde slapen. Oeps, dat was even slikken, mijn ogen schoten vol, de eerste keer ziek, wat moest ik doen?

Alleenstaand en een ziek kind: wat nu?

Ik was aan het werk, kon niet 1,2,3 weg, geen partner om op terug te vallen. In overleg met het kinderdagverblijf zouden we het nog een uurtje aankijken, bij geen verbetering moest hij worden opgehaald. Maarja, ik kon dus niet zomaar weg. Gelukkig heb ik hele lieve ouders die hem met alle liefde meteen
gingen ophalen, wat zou ik toch zonder hun moeten. Zonder de steun van mijn ouders had ik het nooit gered en wellicht ook nooit deze keuze durven maken om het alleen te doen. Gelukkig hebben we de eerste keer ziek doorstaan, laat die echte winter maar komen, wij zijn er klaar voor!

Sophia

Hoi, Ik ben Sophia, 37 jaar. Een BAM mam en troste mama van mijn zoontje Xander die nu 7 maanden is.

BAM mama worden is niet een makkelijke keuze geweest. Zolang ik mij kan herinneren heb ik altijd een kinderwens gehad. En dan ineens na jaren het vrijgezellen leven gevierd te hebben, heb je de leeftijd en een groeiend moedergevoel. Wat ga je dan doen? Wat wilde ik? Wacht ik op de juiste partner of neem ik het heft in eigen hand?

Ik was eind 33 jaar dat ik de keuze maakte, ik wilde mama worden. Niet beseffende wat er allemaal op mij af zou komen. 34 jaar was ik toen ik mijn eerste afspraak had in het ziekenhuis. Toen ik 35 werd, ben ik  begonnen met hormoon behandelingen. Ik was 36 en 13 pogingen verder toen ik zwanger raakte. Het is niet altijd een makkelijke weg geweest en toch heb ik het voor geen goud willen missen. Deze weg heeft mij gevormd tot wie ik nu en hoe ik als moeder ben. Het is mijn allergrootste cadeau in het leven, mama mogen zijn voor Xander!

2018-11-15T20:55:44+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen