Borstvoedingsmist

//Borstvoedingsmist

Borstvoedingsmist

Ze zeggen wel eens negen maanden op, negen maanden af. Nou die vlieger gaat niet op als je na negen maanden nog een kind aan de borst hebt. Want zolang als dat je borstvoeding geeft maakt je lichaam hormonen aan die dat mogelijk maken. Door die hormonen is het een beetje mistig in mijn hoofd en ben ik vergeetachtig, emotioneel en een klein beetje wollig. Ik ben een soort gebreide versie van mijzelf. Mijn lichaam blijft, totdat ik stop met de borstvoeding, gewoon een beetje zwanger.

Ikzelf merk daar niks van, maar mijn omgeving kan niet wachten tot ik volledig ontzwangerd ben.

Die borstvoedingsmist zorgt er namelijk voor dat ik dik een jaar na de geboorte van mijn oudste kind nog steeds afspraken vergeet, dingen kwijt raak, mijn kinderen continu “dinges” noem. Ik laat sleutels in deuren en fietsen zitten en sta op plekken om iets te gaan doen, maar weet niet meer wat. Ik schrik mijzelf ook regelmatig een hartverzakking omdat ik op de automatische piloot mijn kind in de auto heb gezet en dan op de snelweg ineens niet meer heel zeker weet of ik dat wel echt heb gedaan. Waardoor ik met een vaart van 120 kilometer per uur toch verschrikt achterom moet kijken. Om verder onheil te voorkomen, ziet mijn man dan ook graag die borstvoedingsmist optrekken.

Gisteren was dan eindelijk het moment dat ik definitief besloot te stoppen met de borstvoeding.

Mevrouw had mij uit pure boosheid, en mogelijk doorkomende kiezen, wederom in mijn tepel gebeten. Ik was er klaar mee. Geen ongeduldige knuistjes meer, die aan mijn trui trekken. Geen kleine scherpe nageltjes die gefascineerd naar, en het liefst in, mijn mond graaien. Ik stop met voeden en neem definitief afscheid van de babytijd en daar word ik best een beetje verdrietig van. Het lijkt verdorie wel gisteren dat ik haar voor het eerst in mijn armen had. Een klein hoopje mens dat niks kon, niks wist, niks deed. En opeens is ze een meisje, dat loopt, en geen behoefte meer heeft aan borst maar aan boterhammen met pindakaas.

Om mijn emotionele toestand te bezweren stuurde mijn man mij goedbedoeld de stad in.

Een mooi moment om afscheid te nemen van die afzichtelijke voedingsbeha’s vind hij. Ik haat kleding kopen, maar helemaal ongelijk kan ik hem niet geven. De door de kookwas uitgelubberde, verbleekte en vergrauwde beha’s die ik de afgelopen vijf jaar heb gedragen, zijn niet alleen onverzorgd maar nu ook volledig overbodig.

Ik en mijn drooggevallen borsten zullen er toch aan moeten geloven.

De stad hing vol met schattige niemendalletjes, maar ze zijn allemaal opgevuld met schuimrubber, hebben rare naden, harde cups en beugels in de onderkant. Na de zoveelste niet passende afzichtelijke vleeskleurige push up beha met vulling gaf ik het op, en eindig met een heerlijk zachte voedingsbeha bij de kassa.  En wat maakt het ook uit, niemand zal het verschil zien. Of in ieder geval: geen man. Ik neem ‘m.

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2018-12-07T20:50:49+00:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen