Boodschappen met 2 kleuters: doen of niet?

/, Momlife/Boodschappen met 2 kleuters: doen of niet?

Boodschappen met 2 kleuters: doen of niet?

Tegenwoordig doe ik zo min mogelijk in de week mijn boodschappen. Uit praktisch oogpunt. Met kinderen heb je minder tijd en is het gewoon handiger als je na een werkdag weet wat er gegeten gaat worden en je alles al in huis hebt. Het liefste doe ik mijn boodschappen zonder de kids.

Waarom ik liever alleen boodschappen doe?

Mijn schattige meisjes van 4 en 6 zijn enthousiast. Zij rennen van blijdschap door de winkel en vinden alles mooi, lekker en zijn zeer nieuwsgierig. Niet alleen naar producten maar ook naar andere mensen. Goede eigenschap die nieuwsgierigheid! Maar in de winkel net iets minder. Ik ben minstens twee keer zo veel tijd kwijt wanneer ik hen meeneem. Mijn cortisol (stress) level stijgt naar grote hoogte en ik kom regelmatig met zweetdruppels uit de winkel.

Voordat we de winkel ingaan, leg ik de regels (nogmaals) uit. “Kom nergens aan, kijken doe je met je ogen en vooruit, je mag 1 ding uitkiezen!” Ze knikken instemmend. Vanaf het moment dat we het poortje door zijn, lijken zij dit te zijn vergeten. De jongste wil toch weer uit de kar in plaats van erin en ik hoor mezelf alleen maar “Nee, niet doen! Nee, afblijven” “Leg dat maar weer terug”  en meer van dat soort repeterende teksten roepen. Daarnaast blijf ik mij verontschuldigen naar anderen over het gedrag van mijn engeltjes. Wanneer ze bijvoorbeeld (weer) de winkelkar tegen iemands kuiten hebben geparkeerd.  “Pas op voor die mevrouw” is blijkbaar chinees, want mijn bengels begrijpen dit niet.

Wanneer je in de wachtrij staat, hoop ik altijd dat ze niet gaan staren, wijzen of gewoon hardop beschamende opmerkingen maken over anderen. “Die meneer heeft een grote neus” of “Die mevrouw is dik, maar ze heeft ook wel 4 kinderen” is nog niets.

Bij de kassa aangekomen realiseer ik mij vaak dat ik in de commotie nog een aantal dingen ben vergeten. Maar de boodschappen liggen dan al op de band. Nouja bijna allemaal dan, want de kids begrijpen nog steeds niet dat er eerst betaald moet worden, voordat het van hen is. Maar goed, mijn kinderen staan al met hun onderhandelde aanwinsten te dreinen aan het einde van de band dat ze naar huis willen. Wat doe je dan? Ik dus niets, behalve balen dat ik later weer terug kan. ZONDER KINDEREN.

Het liefst vragen ze nog tien keer of ze hun aanwinst al open mogen maken, terwijl ik aan het afrekenen ben. “NEE, even wachten, net als altijd!” Of ze zien iets anders interessants buiten de winkel waar ze naartoe dreigen te lopen. “Blijf hier” De afkeurende of medelijden hebbende blikken (ik weet niet wat ik erger vind) probeer ik te negeren. En ik roep mijn kroost dat ze nu echt moeten luisteren.

Dan loop je daarna met drie veel te zwaar ingepakte tassen te slepen en zeg ik hen dat ze bij mij moeten blijven. Waarbij dan ook weer de volgende zinnen de revue passeren: “Blijf hier!” “Loop eens door” ” Pas op een auto!”  “Nee je mag het nog niet openmaken” Iedere keer wanneer ik de jongste in die gebruiksvriendelijke autostoel heb aangesnoerd denk ik “de volgende keer doe ik dit anders.” Thuislaten dus!

Cato

Lees ook mijn andere artikelen:

2018-03-13T10:59:40+01:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen