Help, ik heb een baby en nu?

/, Momlife/Help, ik heb een baby en nu?

Help, ik heb een baby en nu?

Maanden had ik uitgekeken naar de komst van mijn baby. En toen was het moment daar, de bevalling. Yes, nu zou het grote feest dan beginnen. Na de bevalling lag ik even, net als vele anderen, in de kreukels. Maar dat lichamelijke vond ik niet het lastigste. Dat hoorde erbij, komt wel goed.

Ik was alleen onzeker over…. over wat niet?

En dat terwijl ik voor de zwangerschap het altijd wel wist. En als ik iets niet wist, zocht ik het uit. Dus ik was vooraf niet onzeker en wilde het vooral allemaal zelf doen. Want ik redde mijzelf wel en kon het toch het beste! Niet dat dat reëel of slim was, maar dat is een ander onderwerp.

En daar lig je dan

En toen lag ik daar na bevalling, in het ziekenhuis. De verpleegkundige legde het allemaal uit aan mijn man, terwijl ik mijn bed niet eens uit kon. Ik realiseerde mij dat ik niets, maar dan ook niets wist. Ik had maandenlang van alles gelezen over de zwangerschap en de ontwikkeling van de baby. Maar verder… Ik wist niet eens hoe ik een luier moest verschonen. Nooit over nagedacht, maar daar waren dus ook al trucjes voor. Ik hing over de rand van het bed om toch maar mee te kunnen kijken. Ik had er ondertussen ook flink de balen van dat mijn man het zo meteen allemaal beter wist dan ik. Dat gevoel gaat natuurlijk ook nergens over, maar dat schuif ik maar af op de zwangerschapshormonen.

Onzeker dus, de nieuwe ik?

Alles vond ik spannend in het begin: een luier verschonen, de borstvoeding ging niet heel vlot, het kleine glibberige lijfje in bad doen. Zelfs het aankleden was lastig, de armen en beentjes die niet vanzelf in die kleertjes gleden. Het leek meer op een worsteling, waarbij ik dan ook nog bang was dat ze te snel afkoelde. En die fantastisch leuke schoenen, onmogelijk om die normaal aan te krijgen. Heeft ze het niet te warm of te koud? ‘S nachts de slaapkamer check of ze nog wel ademde. Eet en drinkt ze wel genoeg? Oh nee, ze huilt en ik zou na een week toch wel de verschillende huiltjes moeten herkennen? Ik had soms geen idee. Iedereen met goedbedoelde, tegenstrijdige tips. Ik was onzeker over alles dus. En dat beviel mij niets. Ik was het niet gewend. Ik herkende mezelf niet. Ik begon te twijfelen. Is dit wel iets voor mij? Komt dit ooit nog goed? Aan liefde voor de baby geen gebrek, maar kan ik dit wel? En is dit dan leuk?

Cijfers, wat zeggen die nu helemaal?

Gelukkig heb je de basics als verschonen en badderen al wel snel onder de knie. Maar dat voeden bleef een dingetje. Mijn baby kwam niet genoeg aan, ze viel af. Maar volgens de kraamzorg deed de weegschaal het gewoon niet goed. De volgende dag kwam zij met een andere weegschaal. Deze toonde dezelfde waarde. Niet goed dus. De kraamzorg gaf aan dat ik mij niet te druk moest maken. Al die cijfers en statistieken, de baby deed het toch verder goed? Cijfers en statistieken, dat was juist mijn houvast. Dat zijn zekerheden, een soort checklist. Ik vertrouwde het niet, maar de kraamzorg zou het wel weten toch? Met al haar ervaring? Ik wist in het begin tenslotte niet eens hoe je een luier moest verschonen.

Vijf dagen opgenomen in het ziekenhuis

Maar mijn baby werd iets minder actief. De kraamzorg ging toch maar bellen met de huisarts. Deze vond dat ik aan het einde van de middag maar even langs moest komen. Ik belde mijn man want hij moest mee, ik was niet mobiel. Mijn man kwam gelukkig eerder thuis en zag mij huilend op de bank liggen (huilen, ook zoiets dat ik daarvoor nauwelijks deed). Ik vertelde dat ik mij zorgen maakte, maar dat we pas eind van de middag mochten komen. Niets voor mij, normaal gesproken onderneem ik direct actie en laat ik mij al helemaal niet vertellen dat ik maar even moet wachten, terwijl de cijfers en het gedrag niet kloppen. Ik voelde mij minder en minder geschikt, ik snapte dus echt niets van het moederschap. En die borstvoeding, dat kan toch echt iedere moeder? Intussen weet ik dat dit niet zo is. Mijn man was gelukkig niet onder invloed van hormonen, heeft mij en de baby meteen in de auto geladen en zijn direct naar het ziekenhuis vertrokken. Maar goed ook. Ze had uitdrogingsverschijnselen, daar aangekomen reageerde zij steeds minder. Zo snel ging dat dus achteruit. Dat was geen urenwerk. Vijf dagen opgenomen. Gelukkig was ik niet mobiel, dus mocht ik bij haar blijven.

De wake-up call

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Er zijn natuurlijk geboren moeders. Maar ik denk dat ook zij deze onzekerheid in die eerste weken wel herkennen. En dat dat erbij hoort. Het emotioneel wankelen komt veel voor, dit is het resultaat van hormonen, slaaptekort en die onzekerheid. Voor mij was het moment dat ik daar in het ziekenhuis terecht kwam een soort harde wake-up call. Zie je wel, ik had het wel in de gaten. Hupsakee, niet meer zitten treuren en twijfelen of je iets kunt. Je bent een moeder, je doet het op jouw manier. Ik laat mij niets meer vertellen en neem weer het heft in eigen handen. Op het moment dat het ertoe doet, voel je vaak wel of het goed zit of niet. En dat die luierlipjes toch een keer naar binnen zitten in plaats van naar buiten. Tjsa, lekker belangrijk. Dan was je maar een keertje extra.

Lees ook mijn andere artikelen:

2018-04-19T13:10:52+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen