Als ze maar niet gepest worden.

//Als ze maar niet gepest worden.

Als ze maar niet gepest worden.

Toen mijn kinderen nog klein waren, benijdde ik ouders met grote kinderen op de basisschool: die hoefden ‘s nachts geen speentjes in brullende mondjes terug te pluggen, maar konden slapen, in een huis waar de lucht van Zwitsal allang was weggetrokken. De basisschool was immers lief, broodtrommeltje in het tasje, speelafspraakjes, handje vasthouden, pleistertje plakken en kusje erop.

Hoe ouder, hoe harder het er aan toe ging.

Eenmaal op die basisschool moest mijn kind zich staande houden tussen groepen kinderen, die bij alles wat afwijkt van de norm, je genadeloos buitensluit, uitjouwt, negeert, beroddeld, duwt, slaat of schop. Behalve de jongste hebben alle kinderen wel eens te maken gehad met pesten. Sommige al op kleuterleeftijd. En hoe ouder, hoe harder het er aan toe ging. En dat alles ondanks alle anti pest programma’s die er op de scholen werden toegepast.

Angst dat een kind gepest gaat worden, begint voor ons al voor de geboorte.

Natuurlijk zijn er zat stoere ouders die bij het kiezen van een naam, daar niet over na willen denken en hun kind: Bikkel, Dick, Freak, Sikko, of Weird noemen. Maar wij namen liever geen risico en gaven onze kinderen gangbare namen, waar ze ook in andere landen mee terecht kunnen, zonder dat de plaatselijke bevolking proestend de benen neemt.

Pesten is een probleem dat wereldwijd en in alle generaties voorkomt.

Heb je een naam zonder risico dan moet je nog maar hopen dat je kind geen flaporen, scheve tanden of een aanleg voor stotteren heeft, want ook dan wijk je uiterlijk en sociaal af van de norm. Pesten is een probleem dat wereldwijd en in alle generaties voorkomt, iedereen krijgt er mee te maken. Zelfs als je je kind een doorsnee naam geeft, een beugel laat aanmeten, zijn  flaporen laat rechtzetten en naar logopedie brengt. Je houdt het pesten er niet mee tegen. En hoe graag je je kind ook wilt beschermen, bij pesten sta je als ouder bijna altijd machteloos. Iedere ouder weet dat kinderen meedogenloos hard en gemeen kunnen zijn tegen elkaar.

Pesten begint – en eindigt – bij ons.

Wij leren onze kinderen dat ze voor zichzelf en anderen op moeten komen, zodat ze zelf het pesten de kop in kunnen drukken. Wij denken dat als onze kinderen stevig in hun schoenen staan, ze minder snel het slachtoffer worden van pesten. En we zorgen voor goed contact met de school zodat onze kinderen op tijd aan  de bel kunnen trekken als er sprake is van pesten. Ze weten dat pesten onder alle omstandigheden onacceptabel is. Maar als hun kwaad wordt gedaan mogen ze zich stevig verweren, maar uiteraard alleen dan. Zelf beginnen of andere kinderen klieren is verboden.

Dat het werkt, merkte ik een aantal jaar geleden.

Ik bracht één van mijn zoons na de lunch pauze terug naar school. Het had geregend die ochtend en de kinderen dromden, tussen de plassen met regenwater, samen voor de deur van de school. Mijn zoon sloot aan in de rij, het was wachten op de mentor die de deur open zou doen voor de dringende meute. Kinderen, stonden duwend en trekkend achter hem te wachten. Een van hen merkte mijn zoon op, pakte hem beet en duwde hem hard de rij uit de straat op. Mijn zoon viel en ik zag dat hij pijn had, maar ik bleef staan waar ik stond. Niet omdat ik hem niet kon helpen, maar omdat ik het niet wilde.

Mijn zoon moet dit zelf oplossen. Hij moet voor zichzelf op komen.

Terwijl deze gedachte door mijn hoofd raasde, stond mijn zoon op, stierde de rij in, pakte de betreffende jongen bij de bovenarm, en met een ferme ruk, trok hij de pestkop uit de menigte, zo achterover een plas water in. Met natte broek liep het jochie beduusd langzaam weg naar de achterkant van de rij. In de weken daarna proberen de ventjes wederom andere kinderen de rij uit te duwen, maar nooit meer mijn zoon. Misschien was ondanks alles Bikkel toch een betere naam voor hem geweest.

Lees ook mijn andere artikelen:

Annemarie

Annemarie Geerts 41 jaar. Zeven kinderen….

‘Ja, wij hebben zeven kinderen! En ja, daar hebben wij bewust voor gekozen!’ Als moeder van een groot gezin, ben ik altijd bezig met het beantwoorden van de meest idioten vragen. Ja, allemaal van dezelfde man. Nee, het is nu nog niet klaar. Nee, we zijn niet gelovig. En nee het is inderdaad niet van deze tijd, ik weet het.

Waar de ene moeder haar handen al vol heeft aan één kind, kan het gezin voor mij niet groot genoeg zijn. Ik geef je graag een kijkje in mijn leven. Ik heb voor ieder wat wils. Van een irritante puber tot een schattige baby van 10 maanden. Ik heb het allemaal!

Volg mij ook op instagram.com/prinsessenspul of op  youtube.com/user/prinsessenspul

2018-11-25T21:18:51+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen