30 weken zwanger en het gaat weer helemaal mis.

//30 weken zwanger en het gaat weer helemaal mis.

30 weken zwanger en het gaat weer helemaal mis.

30 weken!! Dat betekent nog maximaal 12 (en ik hoop stiekem minimaal 7 weken zwanger). De maximaal 12 weken ga ik, denk ik, deze keer niet trekken. Maar we zullen zien.

De afgelopen 2 weken is er weer veel gebeurd. Samen met mijn vriend en ons zoontje zijn we er heerlijk een weekendje tussenuit geweest. Even helemaal niks (behalve inpakstress en bang zijn dat ik alles zou vergeten met dat vergiet hoofd van mij ) en lekker zwemmen. Onze kleine man heeft er enorm van genoten en dat doet mij natuurlijk ook goed. Op maandag kwamen we thuis van ons weekendje. Lang mocht het nagenieten helaas niet duren. Maandag op dinsdagnacht ging het weer mis.

Weer naar het ziekenhuis

Enorm misselijk, met veel overgeven tot gevolg. De kleinste slokjes water kwamen er zelfs weer uit. De extra zetpillen tegen de misselijkheid, werkten niet meer. Dit ging ook dinsdag nog de hele dag door. Toen ik na 24 uur overgeven niet meer kon plassen, trokken we aan de bel bij de verloskundige. Ja hoor, weer zaten er ketonen in mijn urine en moesten we door naar het ziekenhuis.

Mijn paar druppels urine leken op een bruin biertje

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis moest er eerst een potje urine getest worden. Met veel pijn en moeite kon ik er een paar druppels uitpersen. Dit leek op een lekker bruin biertje. Daarna bloedprikken en voor een half uur aan de ctg. Gelukkig zagen de ctg en de echo er goed uit. De uitslagen van mijn urine waren ondertussen terug. En zoals we al dachten, zaten er +3 ketonen in. Dit betekent, kort gezegd, dat mijn lichaam aan het uitdrogen was en vet aan het verbranden was. Al snel lag ik op kamer 333 aan een turbo infuus, binnen 2 uur een liter vocht naar binnen gepompt. Daarna ging het iets langzamer, 1 liter per 6 uur.

Ondertussen was mijn bloeduitslag ook binnen. De ontstekingswaarden waren flink verhoogd en ook was ik koortsig. Dit keer dachten ze aan een blaasontsteking en moest ik opnieuw urine inleveren. Een blaasontsteking was niet het geval en ze wachtten het een nachtje af.

Toen ik de volgende dag wakker werd, deed mijn keel nog meer pijn dan die al deed. Ik dacht dat het kwam door het vele overgeven. Ik heb dit wel gemeld, maar ook de verpleegkundige en gynaecoloog vonden dit een logisch gevolg. Weer werd mijn urine gecheckt en er zaten nog steeds ketonen in. Gevolg, nog een nachtje blijven.

In mijn pyjama, met infuuspaal, in de wachtkamer bij de KNO-arts

Donderdagochtend werd ik wakker met het gevoel dat er iets vast zat in mijn keel. Na veel hoesten en weer overgeven, was dit gevoel nog steeds niet weg. Het leek de gynaecoloog verstandig dat de KNO-arts ook even een kijkje nam. Daar zat ik dan, in mijn pyjama met een infuuspaal in de wachtkamer bij de KNO-arts! Wat een ellende. Na wat “oehs en aah” vertelde de KNO-arts dat ik een keelontsteking had. Hierdoor zat er een bult in mijn keel en was mijn huig verdikt. Het enige wat ze konden doen, is een kuur voorschrijven. Maar van die kuur zou ik waarschijnlijk nog meer misselijk worden. Dus hebben we besloten het niet te doen.

Gelukkig mocht mijn vriend mij die avond wel mee naar huis nemen. Daar ben ik doodmoe, maar wel, in mijn eigen heerlijke bedje in slaap gevallen.

Lees ook mijn andere artikel:

Bummer, voor de 2e keer Hyperemesis Gravidarum

Djoeke

Hi, mijn naam is Djoeke en woon samen met mijn vriend en zoontje van 2 in Friesland.

Op dit moment ben ik in verwachting van ons tweede kindje. Ik heb helaas allebei de zwangerschap last van Hyperemesis Gravidarum. Je kunt mij ook volgen op Instagram: @echtzwanger.

2019-06-12T20:52:52+02:00

Neem even een momentje..

Om onze privacy verklaring te lezen en kennis te nemen van de gegevens die wij van je opslaan. Klik op 'AVG Instellingen' om je eigen instellingen te beheren.

Privacy verklaring | Sluiten
AVG Instellingen